Reacties op: Waarom werk je eigenlijk?

Door: huib

huib — Sat, 21 Jul 2012 16:22:57 +0000

Eerst omdat het zo hoorde en om mijn geld te verdienen. De eerste tijd vond ik het nog wel leuk ook. Inmiddels ben ik 53 jaar, heb ik verschillende functies gehad en heb ik het wel gezien. Nu werk ik voor het geld, ik vind er niets meer aan. Een andere baan gaat op mijn leeftijd niet meer lukken. Wij zijn met z’n 2-en, hebben onze hypotheek afgelost en zetten nu ruim de helft van ons salaris opzij. We hopen over ongeveer anderhalf jaar te kunnen stoppen.

Door: martin

martin — Thu, 19 Jul 2012 16:55:44 +0000

In antwoord op Claudia.

klopt……heb dit ook al jaren…en als je dan een functie wordt teruggehaald denk je helemaal….voor wat of wie doe ik dit eigenlijk…wil stoppen,ben 42 jaar….nu nog lkkr vitaal en genieten,durf de stap niet te zetten….

Door: Claudia

Claudia — Mon, 02 Jul 2012 11:41:43 +0000

Waarom ik werk? Omdat het maatschappelijk bepaald is dat het moet en omdat er geld binnen moet komen natuurlijk. Ik heb geen hekel aan werk, maar het is nergens echt leuk en voldoening heb ik er allang niet meer uitgehaald.

Door: Bertil

Bertil — Thu, 03 May 2012 11:27:21 +0000

In antwoord op José.

Beste José

Bedankt voor je openhartige verhaal. Erg vervelend en uitdagend de situatie waarin je zit! Zou het een idee zijn om naar een locatie van http://seats2meet.com te gaan bijvoorbeeld? Daar kan je gratis flexwerken: zo kom je onder de mensen en kan je tegelijkertijd solliciteren of aan je businessplan werken. Wellicht is dat iets? In ieder geval heel veel succes met het herstellen!

groeten
Bertil

Door: José

José — Thu, 03 May 2012 10:09:21 +0000

Toen ik nog werkte ( voor 2004) deed ik dat op de eerste plaats voor het geld. Mijn geluk daarbij was dat ik het leuk vond, fijne collega.s had en het graag deed.Het 1e waar ik werkte ging failliet :-(. En het 2e waar ik werkte, werd ik zelf ziek :-(.( hart+longen) . Na ongeveer 1 jaar revalidatie, gaan werken met beperking( WSW dat houdt in met behoudt van je ziektewetuitkering werken en er wordt rekening met je gehouden) Maar je zit in een traject en zodra de 2 jaar om zijn en een baas je regulier moet aannemen, doet ie dat vervolgens niet. Grrrr je voelt je gebruikt.Ik vond het fijn werk, het paste echt bij mij en wat ik nog kon. Toen zat ik dus thuis, wat nu?? Een nieuw traject kon niet en er was een wachtlijst van 3 jaar. Regulier wilde me niemand ik was een te groot risico. Maar de oplossing was nabij ( zeg ik sarcastisch)door het nietsdoen( geen beweging) werd ik weer zo ziek dat ik weer geopereerd moest worden . En daarvan ben ik nu herstellende . Het gaat heeeeel erg langzaam vooruit en dat frustreerd. Ik wil graag werken maar ik moet het dan ook wel aan kunnen. En wees eerlijk, iedereen gaat over z’n grenzen. Vooral wanneer het leuk is. En dat moet ik nou juist voorkomen. Ik weet niet waarom ik het hier neerzet, maar hetgeen ik las vond ik niet zo fijn om te lezen. Je hebt niet altijd de keuze om te doen wat je wil.Dus moet je heel creatief zijn om er achter te komen wat je wel nog kunt en ook nog leuk vind . Of in mijn geval echt een stap terug doen en leren waarderen dat je uberhaupt nog kunt deelnemen aan het werkproces.En daar krijg je onvoldoende hulp bij van de instanties die je toch graag zien gaan werken Ik denk het onder de mensen zijn, leuke collega’s dus, is voor NU het belangrijkste om te vinden, want thuis ga je ook kapot van de eenzaamheid.Misschien geen verhaal voor deze site maar ik moest het kwijt.
Met Vriendelijke Groet; José