Aan de andere kant van de oceaan hebben in augustus alleen al zo’n 4,3 miljoen mensen hun ontslag ingediend. Vroeger koppelde men dergelijke ontwikkelingen aan het toegenomen vertrouwen van werknemers om elders een betere baan te vinden. Door de pandemie lijkt er nu (ook) iets anders aan de hand te zijn.

Veel mensen zijn door de verschillende maatregelen anders naar hun werk gaan kijken. Het vele thuiswerken heeft geleid tot een inzicht dat anders werken ook mogelijk is. Het leidt steeds vaker tot een arbeidsconflict. Existentiële vragen als “Hoe wil ik eigenlijk leven?”, “Waar wil ik mijn kostbare tijd en energie aan besteden?” spelen nu veel vaker een rol.

The Great Resignation

McKinsey noemt het, vanuit de werkgever gezien, “The Great Attrition”. Anthony Klotz, een organizational psychologist die de term “Great Resignation” bedacht, ziet waarom juist nu deze vragen belangrijk zijn geworden. Door de pandemie zijn in de belevenis van velen de dood en ziekte stukken dichterbij gekomen. Ondanks, of juist dankzij deze pijn en tragedie is er nu een groter bewustzijn en bijbehorende wens om bij te dragen aan een betere wereld.

De artikelen vermelden helaas overigens niet of er ook mensen zijn die juist door de maatregelen “gedwongen vrijwillig” ontslag nemen. Ik zie daar in de periferie heel veel verhalen over. Dergelijk zelfontslag komt voort uit een door werkgever en/of overheid geforceerde werksituatie die in strijd is met de principes, waarden en integriteit van het individu. Ook hier is er pijn en een onderliggende wens naar een betere wereld.

Paradox van pijn

Zelf ontslag nemen is risicovol. Je neemt afstand van de vangnetten en start een onzeker nieuw pad vol uitdagingen. Dat gaat onherroepelijk gepaard met een vorm van pijn. De grootste pijn is daarbij de confrontatie met jezelf en de keuzes die je gemaakt hebt en nog moet maken. Maar het is diezelfde pijn die ook betekenis geeft aan het leven. Dit is de paradox van pijn. De pijn die je wilt vermijden is ook de pijn die zorgt voor een verschuiving van paradigma. Je gaat de wereld en jezelf anders zien.

Die pijn is hard nodig. Het bestaande paradigma heeft geleid tot de situatie waar we nu inzitten; we zijn bang voor alles en doen er alles aan ook elke mogelijke pijn te vermijden. We zijn daarom ook bang voor elkaar geworden, terwijl we elkaar zo hard nodig hebben.

Durf je desondanks de angst te trotseren, dan zal je merken dat je voller in het leven gaat staan. Je kunt authentiek bijdragen aan de wereld die jij graag ziet. Hoe zie jij dat voor je? Laat het weten in de comments of stuur mij een bericht.

Foto van Priscilla Du Preez via Unsplash

P.S. Een nieuwe loopbaan of levenspad klinkt aantrekkelijk, maar hoe doe je dat? Of je nu werknemer bent of ondernemer wilt worden, maak je persoonlijke plan in deze gratis training op 2 november.

Afgelopen jaar is de maatschappij nog verder verdeeld geraakt. Naast de ‘traditionele’ verwerpelijke scheidingen tussen inkomensgroepen, etniciteit, opleidingsniveau en andere, is er een nieuwe scheiding gekomen. Net zo verkeerd, maar wel van andere aard.

De bestaande sociale scheidslijnen zijn vooral gericht op ‘wat is’. Aan welke kant van de scheiding je ook staat, het is een gegeven. Je kunt er weinig aan doen. In ieder geval niet op korte termijn. Jouw positie hierin is veelal bepaald door je ouders en het is maar de vraag of die er zelf iets aan hadden kunnen doen.

De nieuwe scheiding heeft niet te maken met ‘wat is’ maar vooral met wat je denkt. Of sterker nog, het heeft ook niets meer met denken te maken. Het heeft met vinden te maken. Een binaire mening. Of je vindt het goed, of je vindt het verkeerd. Net als bij computers, een 0 of een 1.

De schuld voor het ontstaan van deze polarisatie wordt gelegd bij nepnieuws. Main stream media beschuldigt de alternatieve media van het verspreiden van nepnieuws en daarmee de uiteendrijving. Alternatieve media beschuldigt op haar beurt main stream van hetzelfde.

De waarheid, als die er überhaupt al is, ligt heel ergens anders. Ten eerste er is niet zoiets als één main stream media en er is zeker ook niet zoiets als één alternatieve media. Overigens is voor de eerste wel een interessant onderbouwd tegenargument te maken, maar dat parkeer ik hier omwille van dit artikel.

Ten tweede, de keuze is helemaal niet zo binair. Het is een beetje een dooddoener, maar de waarheid zou zomaar eens ergens in het midden kunnen liggen.

Toch is dit eigenlijk allemaal irrelevant. Om te begrijpen waarom mensen een bepaalde keuze maken, moet je kijken niet alleen kijken naar de keuze zelf, maar vooral naar de keuze achter de keuze.

Laat me dit toelichten.

Veiligheid versus Vrijheid

Uiteindelijk zit er achter elke polarisatie de strijd tussen veiligheid en vrijheid. Stel, je bent opgegroeid in een omgeving waar je behoefte had aan veiligheid. Als je die naar jouw belevenis niet voldoende ontvangen hebt, dan kijk je nu vooral naar anderen (overheden) om die veiligheid voor je te verschaffen of te waarborgen. Daarin zit je angst.

Daar tegenovergesteld, stel dat je opgegroeid bent in een omgeving waar anderen dingen van je afpakken of je restricties oplegden, zal je nu vaker kiezen voor vrijheid. Ook hier is angst de grote drijfveer.

Sommige mensen vinden dat veiligheid een stuk vrijheid mag kosten en voor anderen is het juist dat vrijheid een stuk veiligheid mag kosten. In beide gevallen ligt het wegnemen van angst ten grondslag aan de keuze achter de keuze. En in beide gevallen hangt er een prijskaartje aan.

Ontslag nemen wordt vaak geassocieerd met kiezen voor vrijheid. Het tegenovergestelde is net zo waar: ontslag nemen is kiezen voor veiligheid.

Wat betekent de veiligheid van vrijheid voor jou? Laat het weten in de comments.

Als je meerdere malen NEE geantwoord hebt op bovenstaande vragen EN je vindt je baan ook niet leuk, dan moet je eens bij je zelf te raden gaan.

Je leeft dit leven maar 1 keer. Niemand weet wat de zin is van het leven. Daar kan je lang over filosoferen en discussieren. Maar wat de zin dan ook moge zijn, het zal toch wel zo zijn dat je het in ieder geval leuk voor jezelf moet maken.

Dus waarom accepteer je dat je niet je volledige capaciteit benut in je baan? Je wil toch zeker wel bloeien? Als je tot de conclusie komt dat je niet langer zo sub-optimaal door wilt gaan… dan wordt het allemaal duidelijk. Het niet nemen van ontslag is geen optie! Als je de stap durft te zetten opent er zich een nieuwe wereld voor je waarin JIJ bepaalt wat er moet gebeuren.

De sprong maken is voor veel mensen eng. Veel mensen blijven daarom toch liever voor zekerheid kiezen. En voor die mensen is dat inderdaad dan de juiste keuze. Zij zijn namelijk verzekerd om de rest van hun leven niet gelukkig te zijn. Maar als jij daar toch iets ander over denkt… begin dan eens met het lezen van de inspirerende verhalen van mensen die jou reeds voorgingen.