Sandra Maarse: ,,Even een sabbatical nemen is te kort door de bocht. Zo simpel was het beslist niet. Na de Heao ben ik op zoek gegaan naar een baan, dat was niet makkelijk want de arbeidsmarkt was krap. Via een uitzendbureau ben ik bij een softwarebedrijf gaan werken; SCOPE marketing technology. Dat beviel zo goed van beide kanten dat ik er kon blijven. Het betekende een leuke baan in de ICT. Als projectmanager was mijn taak het implementeren van verkoop- en marketing informatiesystemen, later zou dat een CRM-systeem gaan heten. Bijvoorbeeld voor de vrachtwagendivisie van Renault. Dat betekende reizen door heel Europa, zoals even naar Barcelona om daar cursussen te geven. Een hartstikke leuke en leerzame baan. Na 7 jaar ben ik bij PinkRoccade gaan werken als projectmanager/consultant. Voor PinkRoccade heb ik lange tijd gedetacheerd gezeten bij het ICT bedrijf van de Shell. Na de komst van de meiden ben ik het dichter bij huis gaan zoeken, bij FloraHolland, als dienstenmanager/projectmanager op de ICT afdeling. Daar heb ik mij na een jaar of 6 toch over de kop gewerkt.”

,,Van de ene op de andere dag ging het niet meer. Ik stond ‘s morgens op en kon alleen maar huilen, een was in de wasmachine stoppen was al te veel. Het was gelukkig nog geen burn-out. Een pré burn-out noemde de Arbo-arts het. Dat zet je wel aan het denken. Je kunt de hele wereld wel de schuld geven van je situatie, maar uiteindelijk moet je toch bij jezelf te raden gaan. Via de werkgever ben ik een coaching traject ingegaan en dat heeft mij zoveel inzichten gegeven; over mijn situatie, maar ook over mijzelf. Bij elkaar heeft het anderhalf jaar in beslag genomen waarin ik werkelijk terug ging naar de basis, mijn roots. Ik besefte dat wat ik normaal vond, niet normaal was. Dat bleek al uit mijn dagschema; drie kinderen, een te drukke baan van 32 uur per week, sportactiviteiten en dan ook nog een druk sociaal leven. Er bleef totaal geen tijd meer voor mijzelf over.”

Toen heb je een sabbatical genomen.

,,Ja, maar dat laatste was de meest lastige drempel. Tijdens het coaching traject werkte ik nog en daardoor had ik niet echt de tijd en energie om uit te vinden wat ik nu werkelijk wilde. Toen mijn coach aan mij vroeg: als je nu een zak met geld kreeg wat zou je daar dan mee doen?, was mijn eerste reactie: mijn baan opzeggen. En daarmee hield ik mijzelf eigenlijk een spiegel voor. Ik haalde totaal geen energie meer uit mijn werk en was geld dan de enige reden om te blijven? Maar het was niet makkelijk om al die zekerheden overboord te gooien. Ik ben gaan rekenen wat we minimaal nodig hadden. Het bleek dat we met nog heel wat minder konden. Het betekende een hele aderlating, maar het inzicht dat het kon, gaf ook zekerheid.”

Hoe vonden man en kinderen het?

,,Eric heeft altijd voor honderd procent achter mij gestaan. En voor de kinderen was het ook een verademing. Het werd veel leuker. We zijn er allemaal zoveel gelukkiger van geworden.”

Wat ben je gaan doen?

,,Ik was al een hobbyfotograaf en puur voor mijn plezier ben ik een cursus aan de fotovakschool gaan volgen. Gewoon om een dag iets leuks voor mijzelf te gaan doen. Daar was tot dan toe nooit tijd voor geweest. Het was een basiscursus van drie maanden en het voelde zo goed en was zo leuk om te doen, dat ik besloot om er in verder te gaan. Ik ben de vervolgopleiding aan de Fotovakschool gaan volgen, heb een goede camera gekocht en de overige apparatuur die ik nodig had en Sandra Maarse Fotografie was een feit.”

En hoe zit het met de opdrachten?

,,Dat gaat heel goed; het eerste jaar zelfs boven verwachting. Ik heb mij in eerste instantie bewust gericht op de particuliere markt omdat die toegankelijker is. Familiefoto’s; foto’s van baby en peuters en trouwreportages. De eerste keer dat ik dat deed was best wel spannend. Ik moet het hebben van mond tot mondreclame en op die manier bouw ik een heel netwerk op. Ik heb foto’s gemaakt van het jubileumconcert van het koor Trumpets of the Lord en onlangs heb ik een opdracht gekregen om portretfoto’s te maken van leden van het CDA ter illustratie van hun verkiezingsprogramma. Ik ben nu bezig mij te oriënteren op de zakelijke markt, ook om nog meer gebruik te kunnen maken van mijn 17 jaar ervaring in het bedrijfsleven.”

Waar laat je je door inspireren?

,,Ik ben vooral gericht op mensen en door hen laat ik mij dan ook inspireren. Ik trek veel tijd uit voor een opdracht; ik ga bijvoorbeeld met kinderen naar het surfeiland voor een leuke reportage. Soms moet je van alles uit de kast halen om een kleintje leuk op de foto te krijgen. Maar dat maakt het alleen maar interessanter om te doen.”

Hoe zie je de toekomst?

,,Heel positief, ondanks het feit dat het geen makkelijke tijd is. Ik geloof echt dat het gaat lukken. Ik leef nu veel meer bij de dag en dat is een stuk leuker dan vroeger, toen leefde ik alleen maar van weekend tot weekend en van vakantie naar vakantie. Als gezin zijn we er eigenlijk alleen maar op vooruitgegaan door mijn andere keuze. En daar komt nog bij dat Eric heel creatief is, zeker op het gebied van ontwerp en tekst. Ik hoop dat we ooit nog iets samen kunnen gaan doen.”

Meer inspirerende verhalen lezen? Klik hier.

Door de krapte op de arbeidsmarkt en de overvloed aan mogelijkheden lijken mensen steeds gemakkelijker te kiezen voor ontslag. ‘Zelf opstappen uit een baan die je niet meer bevalt is in opmars, concludeert Hugo van der Heide, algemeen directeur, van Carrière Switch: ‘maar het is mij nog te vroeg om van een trend te spreken.´ Zijn bureau houdt zich bezig met werving en selectie, loopbaanadvisering en adviezen op P&O-gebied en heeft zo zicht op zowel de drijfveren van werknemers als op de reacties van werkgevers op ontslag ‘in the blind´. Van der Heide: ‘Of het vaker voorkomt dan vroeger hangt af van de groep waarnaar je kijkt. Er is namelijk ook een groep die nooit zelf ontslag zal nemen. Dat zijn vooral de kostwinners van boven de vijfenveertig, werkzaam in ‘gewone´ banen, niet zelden bij de overheid.´ Deze groep volgt het advies van vakbonden en bureaus voor rechtshulp om nooit zelf ontslag te nemen omdat de financiële risico´s groot zijn.

‘De groep die wel zelf ontslag neemt, bestaat naar mijn indruk vooral uit singles en tweeverdieners die zoeken naar een balans tussen werk en privé. Ze werken voornamelijk in het bedrijfsleven en hechten er sterk aan zelf de regie te voeren over hun loopbaan en leven. Zij zijn onafhankelijk en geneigd het heft in eigen handen te nemen.´ Van der Heide ziet dat mensen vooral zelf opstappen wanneer ze zich niet meer kunnen vinden in het beleid of de cultuur van hun werkgever. ‘Vaak kondigen ze hun vertrek vroegtijdig aan, zo´n half jaar van tevoren, om het bedrijf niet voor voldongen feiten te plaatsen. Ze komen bij ons voor bemiddeling naar een andere baan en soms voor een loopbaanadvies, maar er zullen ook mensen voor zichzelf beginnen of er een tijdje tussenuit gaan.´

“Is een gat in het CV een punt van zorg?”
‘Ik denk het niet. Met een goed verhaal hoeft het geen negatieve gevolgen te hebben”, meent Ingrid Gerstel, senioradviseur van werving & selectiebureau Van Diemen en Van Gestel, ‘Het bureau dat gespecialiseerd is in het bemiddelen van hoog opgeleide vrouwen met een ruime werkervaring, komt steeds vaker mensen tegen die zelf zijn opgestapt. ‘We proberen dan te achterhalen waarom dat was en wat ze in de baanloze periode hebben gedaan. Op zich maakt het niet echt uit of ze gereisd hebben, een opleiding volgden of alleen even hebben bijgetankt. Als het een duidelijk verhaal is, past het wel in het totaalplaatje dat we naar de potentiële werkgever presenteren. Mijn indruk is dat werkgevers er inmiddels aan gewend raken en het opdoen van nieuwe ervaringen positief beoordelen.´

Die indruk wordt bevestigd door Dick Diederix, teamleider arbeidsvoorwaarden en sociaal beleid van het Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij. ‘Als werkgever kun je er ook van profiteren als werknemers een periode niet werken. Het blijkt vaak een goede manier om de accu weer op te laden, om nieuwe ervaringen op te doen en op nieuwe ideeën te komen. Als mensen daarna ‘opgefrist´ weer gaan werken, heeft de werkgever daar voordeel bij.´ Hij tilt dan ook niet zwaar aan een gat in het CV van een sollicitant. Voorwaarde is ook voor hem dat er een goede verklaring voor is. ‘Het volgen van een opleiding of het maken van een grote reis kan iemand zelfs betere kwalificaties opleveren, al verschilt het belang daarvan per functie.´

Hoewel Diederix weet dat ‘in the blind´ ontslag nemen ook voorkomt binnen zijn Ministerie, bespeurt hij nog geen trend. ‘Het komt meer voor dan in het verleden en daar zal de gunstige arbeidsmarkt zeker een rol in spelen. We zien nogal eens vrouwen aansluitend aan hun bevallingsverlof vertrekken. Door de grote vraag naar personeel kan dat zonder veel risico, want het gaat meestal om goed opgeleide mensen.´
Dat een goede opleiding en werkervaring hem snel weer aan werk zouden helpen, dacht Bert Jan Schrader een jaar of zes geleden ook. De praktijk viel hem echter niet mee.  Hij nam als magazijnchef in een specerijenfabriek zelf ontslag omdat het werk hem geen uitdaging meer bood en er weinig kans was op doorgroei. Schrader: ‘Het kostte me steeds meer moeite om de mensen onder me te motiveren en dus kwam ik na een maand of vijf nadenken tot de conclusie dat het voor alle partijen beter was als ik weg zou gaan. Ik nam ontslag zonder dat ik ander werk had, maar dat leek me met mijn opleiding en werkervaring geen probleem.´

In de praktijk viel het tegen. ‘Het feit dat ik zelf ontslag had genomen kwam steevast aan de orde in sollicitatiegesprekken. Heel vaak werd er met onbegrip gereageerd op mijn redenen en dat onbegrip leidde er meestal toe dat ik niet werd aangenomen. Ook bij de uitzendbureaus werd vaak negatief gereageerd. Weliswaar had ik via hen na een maand weer werk, maar niet op het niveau dat ik wilde.´ Uiteindelijk kwam Schrader min of meer toevallig in de automatisering terecht. ‘Ik solliciteerde als helpdeskmedewerker en werd aangenomen omdat ik zo goedkoop was. De branche beviel me en ik heb me gespecialiseerd in IT-werk gericht op Internet.´ Na een reeks functies was hij tot maart dit jaar dan ook technisch directeur van een Internetbedrijf. Op dat moment nam hij echter voor de tweede maal zelf ontslag, deze keer wegens ‘een verschil van inzicht´ met de andere directeur. Sindsdien is Schrader freelancer en dat bevalt hem prima. ‘Ik heb er bewust voor gekozen omdat ik tijdens sollicitaties merkte dat mijn CV te rommelig is om eenvoudig een vaste baan op leidinggevend niveau te bemachtigen. Kennelijk letten P&O-ers er bij de eerste selectie vooral op of je CV er netjes uitziet, zelfs in een tamelijk overspannen arbeidsmarkt.´