Ook als ik aan hem vroeg of hij mee ging lunchen, antwoordde hij altijd met een onduidelijk “Nee, dank je”. Ook in de lunchpauze bleef John onafgebroken in contact met zijn scherm, zonder te eten.

Op een dag was er een grote staking bij de metro. Ik kon niet meer thuis komen. Tot mijn geluk bood John aan om mij naar het centrum te brengen, dan hoefde ik nog maar een stukje te lopen. In de auto keuvelden we wat, maar het stelde niet veel voor. Eenmaal in het centrum, vertelde John dat hij nog even naar zijn oude studentenkroeg ging. Of ik meeging nog een biertje te drinken. “Nou eentje dan”, ik had toch geen plannen die avond. We liepen de kroeg binnen.

Daar begon de metamorphose! Mijn stille collega bestond niet meer. Hij was terstond Koning John geworden. Vanuit het hele pand kwamen mensen aanrennen om hem te begroeten. “Jongens, John is er!”. Iedereen kende John. John was ineens stoer, charismatisch, breeduit lachend en praatzaam. Er stond gelijk een kring aan mensen om hem heen. Ook ik kreeg gelijk aandacht: de koning had een vreemdeling meegenomen, dus dat moet wel een gave gast zijn. Wat een feest. Mijn voornemen om er “slechts eentje te doen” sneuvelde direct.

Ik kan me niet veel meer herinneren van die avond. Ik weet nog wel dat ik twee vechtende dames zag. De koning was aan het double daten en dat kwam toen aan het licht. De koning zelve lachte er naar en was inmiddels allang in gesprek met aan andere dame.

4 uur ‘s ochtends kwam ik thuis. Om half negen verscheen ik weer op het werk. Ik was gesloopt. Met waterige ogen en onrustige maag tuurde ik verloren naar mijn scherm. Een collega begroette me. Met moeite mompelde ik zacht “mogge” terug. Ze wilde een praatje maken, maar ik gaf te kennen erg druk te zijn. Ben ook niet gaan lunchen die dag…

Bovenstaand verhaal is een leuke anekdote van een twintiger. John leidde een dubbelleven. Er zijn veel potentiële ontslagnemers die ook een dubbelleven leiden, maar dan veel serieuzer.

Ik heb het hier over de mensen die allang mentaal ontslag genomen hebben. Ze verschijnen op hun werk en doen wat ze gevraagd wordt. Maar hun ware zelf is niet aanwezig. Die leeft op buiten werktijden.

Vrije tijd wordt gebruikt om te kijken naar andere banen, sollicitatiegesprekken of het opstarten van een eigen bedrijf.

Op zich is er niets mis mee. Bijna iedereen is hier wel eens geweest. Als je op zoek bent naar een andere baan, dan krijgt je werkgever dat pas te horen als de baan gevonden is. Je doet er alles aan het bestaan van jouw andere realiteit zo veel mogelijk te verbergen.

Laat hoorde ik een aspirant ondernemer zuchten: “Ik pleeg toch zeker geen financiële suicide!” Ze wilde wachten tot haar business-on-the-side, waar niemand iets van mocht weten, genoeg gegroeid was om de stap te maken. En ze wacht al best lang. De angst regeert.

Ik ben geen voorstander van een dubbelleven. Het kost namelijk zo verschrikkelijk veel energie! Je worstelt tussen twee waarheden. Hoe meer je manifesteert in je nieuwe wereld, hoe groter het contrast met de oude wereld die je wilt verlaten.

Daarom is het belangrijk om een gegeven moment door te pakken. Op een gegeven moment bereik je de limiet. Je merkt dat je steken laat vallen op beide fronten en langzaam storten de twee werelden in elkaar! En waar sta jij dan?

Je moet echt vechten voor jouw bevrijding, jouw nieuwe plan. Het zal niet smooth zijn. Verwacht geen gespreid bedje. En dat wil je toch ook niet meer! Je hebt genoeg sh#t meegemaakt. Zo langer doorgaan is GEEN optie. Op een gegeven moment moet je persoonlijk leiderschap tonen.

Spannend? Ja natuurlijk! Wil je daar hulp bij? Stuur me een berichtje. Samen maken we een persoonlijk plan voor jouw nieuwe leven. Bij voldoende animo organiseer ik een Mastermind groep. Je anonimiteit blijft gewaarborgd. Wacht niet langer. Jouw wereld wacht op jou!

Foto dubbelleven en masker via Shutterstock

“Ontslag nemen, daar is durf voor nodig”. Je moet de lef en de moed hebben om zo’n stap te durven nemen. Je springt in het diepe en het is maar de vraag of je het overleeft. Maar… klopt die redenering eigenlijk wel?

In feite moet je juist durf hebben om je baan te behouden!

Elke dag met tegenzin naar je werk gaan, je zelf te onderwerpen aan een baas waar je een hekel aan hebt, werk te doen waar geen toegevoegde waarde in zit, werk onder je niveau te doen en noem maar op. En dat elke dag lang. Juist daar is moed voor nodig. De mensen die dit doen zijn dappere soldaten die keer op keer weer naar het front gaan om het mentale gevecht aan te gaan. En diep in hun hart weten dat ze deze strijd nooit zullen winnen. Wat een lef en wat een moed heb je hier voor nodig. Ze offeren hun vrijheid op en riskeren daarmee hun relaties, hun gezondheid en hun eigen leven.

Ben jij ook zo iemand? Of ben jij iemand die liever strijdt voor je relaties, jouw gezondheid en jouw eigen leven?

Als dat zo is, dan is het van af hier simpel. Je kunt twee dingen doen:

A. Goed jouw exit-strategie voorbereiden. Vragen beantwoorden als:

• Wat doe je de eerste 100 dagen na je ontslag?

• Waar ligt je passie?

• Hoe zet je jouw passie om in inkomen?

B. Spring in het diepe

• Gewoon doen en je hart volgen.

Wat voor jou het beste is moet je zelf bepalen. Het gevaar van A is dat het bij een idee blijft. Het voordeel is dat je je goed voorbereid hebt. Het voordeel van B is dat je alle tijd en vrijheid hebt om echt tot jezelf te komen. Het nadeel is dat je je overweldigd wordt aan mogelijkheden en geen stap voorwaarts maakt.

Voor beide opties geldt: vraag om hulp. Schakel een coach in. Praat er over met mensen.