Deze worsteling ken ik maar al te goed. Als mijn reiskoffer destijds had kunnen praten, had het perfect kunnen uitleggen hoe ik me voelde. Zinloos en doelloos rondgesleept te worden naar kantoor, de volgende zoom vergadering, de volgende opgelegde afspraak. Mijn persoonlijk leven was niet veel beter. Ik was niets anders dan een acteur in het toneelspel van een moreel corrupte wereld.

Ik smachtte naar vrijheid. Eindelijk écht mogen zijn. Ik kon de frustraties niet meer aan mijzelf uitleggen. Ik nam ontslag en ging het onbekende vol naïviteit tegemoet. Stap voor stap onthulde zich de ware realiteit van soevereiniteit.

Het pad naar soevereiniteit begint als je het ‘point of no return’ bereikt. Waar ik destijds naïef het diepe insprong, bied ik je nu graag de sleutels aan om je nieuwe pad met vertrouwen tegemoet te gaan. Graag vertel ik je over mijn ervaringen.

Op 10 april 2022 geef ik een live workshop en boekpresentatie van mijn nieuwe boek Path to Sovereignty bij de Optimistenbond in Soest. Het is van 14:00 tot 17:00. Meld je gratis aan op https://optimistenbond.nl.

Aan de andere kant van de oceaan hebben in augustus alleen al zo’n 4,3 miljoen mensen hun ontslag ingediend. Vroeger koppelde men dergelijke ontwikkelingen aan het toegenomen vertrouwen van werknemers om elders een betere baan te vinden. Door de pandemie lijkt er nu (ook) iets anders aan de hand te zijn.

Veel mensen zijn door de verschillende maatregelen anders naar hun werk gaan kijken. Het vele thuiswerken heeft geleid tot een inzicht dat anders werken ook mogelijk is. Het leidt steeds vaker tot een arbeidsconflict. Existentiële vragen als “Hoe wil ik eigenlijk leven?”, “Waar wil ik mijn kostbare tijd en energie aan besteden?” spelen nu veel vaker een rol.

The Great Resignation

McKinsey noemt het, vanuit de werkgever gezien, “The Great Attrition”. Anthony Klotz, een organizational psychologist die de term “Great Resignation” bedacht, ziet waarom juist nu deze vragen belangrijk zijn geworden. Door de pandemie zijn in de belevenis van velen de dood en ziekte stukken dichterbij gekomen. Ondanks, of juist dankzij deze pijn en tragedie is er nu een groter bewustzijn en bijbehorende wens om bij te dragen aan een betere wereld.

De artikelen vermelden helaas overigens niet of er ook mensen zijn die juist door de maatregelen “gedwongen vrijwillig” ontslag nemen. Ik zie daar in de periferie heel veel verhalen over. Dergelijk zelfontslag komt voort uit een door werkgever en/of overheid geforceerde werksituatie die in strijd is met de principes, waarden en integriteit van het individu. Ook hier is er pijn en een onderliggende wens naar een betere wereld.

Paradox van pijn

Zelf ontslag nemen is risicovol. Je neemt afstand van de vangnetten en start een onzeker nieuw pad vol uitdagingen. Dat gaat onherroepelijk gepaard met een vorm van pijn. De grootste pijn is daarbij de confrontatie met jezelf en de keuzes die je gemaakt hebt en nog moet maken. Maar het is diezelfde pijn die ook betekenis geeft aan het leven. Dit is de paradox van pijn. De pijn die je wilt vermijden is ook de pijn die zorgt voor een verschuiving van paradigma. Je gaat de wereld en jezelf anders zien.

Die pijn is hard nodig. Het bestaande paradigma heeft geleid tot de situatie waar we nu inzitten; we zijn bang voor alles en doen er alles aan ook elke mogelijke pijn te vermijden. We zijn daarom ook bang voor elkaar geworden, terwijl we elkaar zo hard nodig hebben.

Durf je desondanks de angst te trotseren, dan zal je merken dat je voller in het leven gaat staan. Je kunt authentiek bijdragen aan de wereld die jij graag ziet. Hoe zie jij dat voor je? Laat het weten in de comments of stuur mij een bericht.

Foto van Priscilla Du Preez via Unsplash

P.S. Een nieuwe loopbaan of levenspad klinkt aantrekkelijk, maar hoe doe je dat? Of je nu werknemer bent of ondernemer wilt worden, maak je persoonlijke plan in deze gratis training op 2 november.

Het is een fascinerende ontwikkeling dat voor nogal wat commotie veroorzaakt. Inmiddels heeft ook de Nederlandse tak van Netflix een zelfde maatregel getroffen voor haar personeel in Amsterdam Zuid. Het zal me niets verbazen als meer bedrijven volgen.

Ik oordeel niet over de beweegredenen van mensen over het wel of niet nemen van een vaccinatie. We zijn meer dan anderhalf jaar verder. Iedereen heeft de kans gehad om er goed en wel over na te denken. Beide opties dragen risico’s. Echter, als de werkgever nu voor jou gaat kiezen dan wordt de situatie ineens heel interessant!

Er worden nieuwe afwegingsfactoren, buiten die van gezondheid, in de weegschaal gelegd. Je zult dus opnieuw moeten oordelen (voor zover je dat van toepassing vindt op jezelf natuurlijk). Echter, dat hoeft alleen maar als je ook toestaat dat je werkgever zich überhaupt hier mee bemoeit. Vind je het acceptabel dat de levenskeuzes voor jou en/of je collega’s ingevuld worden?

Toch een goede actie van Leaseplan!

Uiteraard, de actie van Leaseplan vind ik verwerpelijk. Juridisch gezien mag het blijkbaar niet eens. Leaseplan, het bedrijf dat in 2008 als eerste in de rij stond om een garantieregeling van de staat aan te vragen t.w.v. 1,6 miljard euro, doet echter wel iets heel waardevols hier. Het bedrijf stelt het zo open en duidelijk aan haar werknemers: je doet er niet toe.

En dan komt de keuze uiteindelijk toch weer bij de werknemer terecht. Vind jij dat je er wél er toe doet? Dan moet je een keuze maken tussen Comfort en Principe.

Speciaal voor mensen die in dergelijk dilemma met hun werk- of opdrachtgever komen of dreigen te komen ben ik bezig met een nieuwe programma: Nieuwe Toekomst!

(Geforceerd) opnieuw beginnen? Een nieuwe kans! Iets voor jou?

Photo by Obi Onyeador on Unsplash

Ook als ik aan hem vroeg of hij mee ging lunchen, antwoordde hij altijd met een onduidelijk “Nee, dank je”. Ook in de lunchpauze bleef John onafgebroken in contact met zijn scherm, zonder te eten.

Op een dag was er een grote staking bij de metro. Ik kon niet meer thuis komen. Tot mijn geluk bood John aan om mij naar het centrum te brengen, dan hoefde ik nog maar een stukje te lopen. In de auto keuvelden we wat, maar het stelde niet veel voor. Eenmaal in het centrum, vertelde John dat hij nog even naar zijn oude studentenkroeg ging. Of ik meeging nog een biertje te drinken. “Nou eentje dan”, ik had toch geen plannen die avond. We liepen de kroeg binnen.

Daar begon de metamorphose! Mijn stille collega bestond niet meer. Hij was terstond Koning John geworden. Vanuit het hele pand kwamen mensen aanrennen om hem te begroeten. “Jongens, John is er!”. Iedereen kende John. John was ineens stoer, charismatisch, breeduit lachend en praatzaam. Er stond gelijk een kring aan mensen om hem heen. Ook ik kreeg gelijk aandacht: de koning had een vreemdeling meegenomen, dus dat moet wel een gave gast zijn. Wat een feest. Mijn voornemen om er “slechts eentje te doen” sneuvelde direct.

Ik kan me niet veel meer herinneren van die avond. Ik weet nog wel dat ik twee vechtende dames zag. De koning was aan het double daten en dat kwam toen aan het licht. De koning zelve lachte er naar en was inmiddels allang in gesprek met aan andere dame.

4 uur ‘s ochtends kwam ik thuis. Om half negen verscheen ik weer op het werk. Ik was gesloopt. Met waterige ogen en onrustige maag tuurde ik verloren naar mijn scherm. Een collega begroette me. Met moeite mompelde ik zacht “mogge” terug. Ze wilde een praatje maken, maar ik gaf te kennen erg druk te zijn. Ben ook niet gaan lunchen die dag…

Bovenstaand verhaal is een leuke anekdote van een twintiger. John leidde een dubbelleven. Er zijn veel potentiële ontslagnemers die ook een dubbelleven leiden, maar dan veel serieuzer.

Ik heb het hier over de mensen die allang mentaal ontslag genomen hebben. Ze verschijnen op hun werk en doen wat ze gevraagd wordt. Maar hun ware zelf is niet aanwezig. Die leeft op buiten werktijden.

Vrije tijd wordt gebruikt om te kijken naar andere banen, sollicitatiegesprekken of het opstarten van een eigen bedrijf.

Op zich is er niets mis mee. Bijna iedereen is hier wel eens geweest. Als je op zoek bent naar een andere baan, dan krijgt je werkgever dat pas te horen als de baan gevonden is. Je doet er alles aan het bestaan van jouw andere realiteit zo veel mogelijk te verbergen.

Laat hoorde ik een aspirant ondernemer zuchten: “Ik pleeg toch zeker geen financiële suicide!” Ze wilde wachten tot haar business-on-the-side, waar niemand iets van mocht weten, genoeg gegroeid was om de stap te maken. En ze wacht al best lang. De angst regeert.

Ik ben geen voorstander van een dubbelleven. Het kost namelijk zo verschrikkelijk veel energie! Je worstelt tussen twee waarheden. Hoe meer je manifesteert in je nieuwe wereld, hoe groter het contrast met de oude wereld die je wilt verlaten.

Daarom is het belangrijk om een gegeven moment door te pakken. Op een gegeven moment bereik je de limiet. Je merkt dat je steken laat vallen op beide fronten en langzaam storten de twee werelden in elkaar! En waar sta jij dan?

Je moet echt vechten voor jouw bevrijding, jouw nieuwe plan. Het zal niet smooth zijn. Verwacht geen gespreid bedje. En dat wil je toch ook niet meer! Je hebt genoeg sh#t meegemaakt. Zo langer doorgaan is GEEN optie. Op een gegeven moment moet je persoonlijk leiderschap tonen.

Spannend? Ja natuurlijk! Wil je daar hulp bij? Stuur me een berichtje. Samen maken we een persoonlijk plan voor jouw nieuwe leven. Bij voldoende animo organiseer ik een Mastermind groep. Je anonimiteit blijft gewaarborgd. Wacht niet langer. Jouw wereld wacht op jou!

Foto dubbelleven en masker via Shutterstock

Peptalk

Ik heb hem een peptalk gegeven en uiteraard aangemoedigd om ontslag te nemen. Over het nemen van je eigen verantwoordelijkheid en vooral ook dat dat helemaal niet leuk is… maar wel broodnodig. Het raakte hem.

Maar ik sloot af met het volgende: “Wat ik vertelde kun je intellectueel goed begrijpen. En hoewel confronterend, je bent het er ook mee eens. Maar zorgt dat voor verandering? Val je niet snel weer terug in oude patronen? Nee, voor verandering is echt meer nodig. Verandering is ook actie nodig. Vergeet daarom alsjeblieft alles wat ik heb gezegd en doe slechts één ding voor mij.”

“Neem vanaf nu elke ochtend een ijskoude douche.” Hij keek me vreemd aan.

Het werkt echt!

Laatst sprak ik hem weer. “Het werkt écht!” riep hij verrukt. Hij had ontslag genomen. Kreeg vervolgens al snel een uitzendbaan bij een grote organisatie. En kreeg daar na een aantal maanden een permanente baan aangeboden! Wat een wereld van verschil. En dat allemaal door koude douches. Ja, dat mag je best vreemd vinden!

Echter, lees mijn eerdere blog over ijskoud douchen eens. Ik doe het nu al langer dan een jaar en ik merk zo’n enorm positief verschil in mijn energie, mijn mentale weerbaarheid en gezondheid. Zo werd ik vroeger elk jaar geveld door een griepvirus, afgelopen jaar niet! Ook als ondernemer heb ik een superjaar gedraaid.

Mentale overwinning

Door elke ochtend koud te douchen train je jezelf letterlijk elke dag om niet zomaar te kiezen voor comfort, maar juist voor groei. Je gaat de pijn niet uit de weg. Elke ochtend beleef jij een mentale overwinning. En als je daar de dag mee start, dan gaat de rest van de dag ook stukken beter. De verandering begint in je hoofd.

Ieder jaar beginnen mensen met goede voornemens. Het jaar daarop beginnen ze met precies dezelfde voornemens. Is dat je ook vaak overkomen? Gooi dan al je goede voornemens overboord! Je hoeft slechts elke dag minstens een minuut die blauwe knop open te draaien. Succes verzekerd!

Foto: gelukkig-2017 via Shutterstock