Blog

  • De ¨Zwarte Piet liever niet¨ discussie

    Nederland is in rep en roer. Iemand van de VN heeft gepleit voor de afschaffing van het sinterklaasfeest.zwarte-piet

    De kranten staan er vol van. Overal discussies. Den Haag buigt zich er over. De facebookpagina Pietitie heeft al 1,8 miljoen likes.

    Ook ik ben in rep en roer. Niet zo zeer vanwege Zwarte Piet zelf. Ik begrijp de reactie van veel landgenoten maar al te best. Daarnaast begrijp ik ook de reactie van die VN werknemer. Nederland heeft niet bepaald een schoon verleden en vanuit dat context gezien kan ik me de ophef goed voorstellen.

    Uiteindelijk maakt het mij niet veel uit. Een goed gesprek met die VN dame en laat het er dan bij. Of noem hem voortaan Groene Piet. Ik zal de kinderen niets schelen. Het hele verhaal is toch een groot verzinsel; je hebt maar een Sesamstraat aflevering nodig om uit te leggen dat Zwarte Piet ineens groen geworden is (lekker duurzaam!)

    Wat mij wel in rep en roer brengt is dat dit zoveel teweegbrengt bij mensen!

    Even een kleine greep wat er zo nu al speelt vandaag de dag:

    • de voorgestelde Nederlandse bijdrage aan de ´missie´ in Mali
    • de onophoudelijke schending van onze privacy
    • de JSF soap
    • de accijnsverhoging op diesel en LPG per 1 januari 2014
    • de bezuinigingen in de zorg
    • de vele gevallen van racisme en discriminatie

    Noem maar op.

    Dit zijn reële zaken die ons direct treffen, onze portemonnee raken en zelf levens kunnen kosten. En toch laten we dit gebeuren. We reageren nauwelijks. Maar kom je aan een volkomen fictief karakter, dan komen we ineens wel in actie!

    Fascinerend, niet waar?

    Waarom is dit zo? Waarom komen we niet in actie bij belangrijke zaken? Ik weet het niet, maar hier zijn wat out-of-the-blue ideëen.

    1. Complexiteit: veel van bovenstaande zaken zijn vrij lastig te begrijpen. Het is allemaal niet zwart-wit. In deze Sinterklaasrel blijkbaar wel, no pun intended.

    2. Apathie: we hebben ons er al bij neer gelegd. We kunnen het toch niet veranderen; slechts een keer in de vier jaar kun je invloed uitoefenen bij de verkiezingen.

    3. Identiteit; Sinterklaas is deel van onze identiteit. ¨Wie we zijn¨ wordt aangevallen. Dit zijn onze jeugdherinneringen. Dit is onze cultuur en wellicht het enige wat ons als volk nog een beetje bij elkaar houdt.

    4. De kinderen; het raakt onze kinderen. Het sprankje verwondering, hoop en excitement dat het Sinterklaasfeest geeft aan kinderen. Dat mag nooit verloren gaan.

    Ik denk dat uiteindelijk de laatste de doorslag geeft. Raak je onze kinderen dan ga je over de streep. Dan krijg je mensen in beweging.

    Dat is erg interessant om te weten. Laat ik daar gelijk eens gemeen misbruik van maken.

    Wat doet het met kinderen die hun pappa of mamma elke dag met tegenzin naar het werk zien gaan?

  • Myers-Briggs in de papierversnipperaar (1)

    Myers-Briggs in de papierversnipperaar (1)

    Wow! Ik was onder de indruk. Ik zou een test doen bestaande uit meerkeuzevragen. Deze test zou mij vertellen wat voor type persoon ik was. Zou het leven werkelijk zo simpel te definieren zijn? ¨Maar hoe zit het met interpretatie van de woorden en zinnen? Dat kan voor iedereen verschillend zijn¨, vroeg ik nog. ¨Maak je geen zorgen, de test is zo opgezet dat het dit soort zaken juist uitfiltert. Er is geen mogelijkheid tot ambiguïteit.¨ Wow, dat wil ik meemaken.

    De test die ik deed heette de Myers-Briggs Type Indicator (MBTI) test. Het is een vragenlijst met tientallen vragen zoals:

    “Als iemand je belt met een vraag, wat doe je dan?”
    a) Ik geef de persoon ter plekke een antwoord
    b) Ik vraag de persoon of ik over tien minuten terug kan bellen, zodat ik rustig de tijd heb om over het antwoord na te denken.

    Op bovenstaande vraag kon ik echt geen antwoord geven. Wat is een vraag eigenlijk? Er is nogal wat verschil tussen ¨hoeveel is 1+1¨ en ¨hoe zou de prijsmanipulatie in de zilvermarkt aangepakt moeten worden?¨. Daarnaast, mijn antwoord verschilt per persoon. Sommige mensen geef ik top prioriteit, anderen mensen minder.

    De context maakt ook verschil. Bel je mij als ik druk bezig ben of bel je mij als ik even zit te niksen? Heb ik een topdag of juist een rotdag?

    En bovenal – ik verander per dag. Hoe ik vandaag acteer, kan morgen weer anders zijn, zelfs als alle factoren hetzelfde zijn!

    De uitdaging
    Halverwege de test vroeg ik de docent of ik de test nogmaals mocht doen. ¨Nee¨ was het stellige antwoord. Deze testen waren erg prijzig en het had geen zin om de test weer te doen omdat er toch hetzelfde antwoord uit zou komen.

    ¨Challenge accepted!¨ dacht ik. Bij alle voor mij dubbelzinnige vragen schreef ik op een los papiertje het andere antwoord op, dat ook van toepassing voor mij was.

    Aan het eind van de test kon je zelf je score berekenen. Ik weet echt niet meer wat er voor mij uitkwam. Laten we zeggen ENTJ. De formulieren werden opgehaald en snel berekende ik ook mijn andere score. Laten we zeggen dat het ISTP was. Het enige wat ik me nog goed herinner is dat bij mijn tweede score drie van de vier letter verschillend waren!

    Ik was er stil van. Hoe kon dit? Zou ik dan een gespleten persoonlijkheid hebben? Ik besloot mijn ontdekking vooral voor me te houden…

    [Vervolgd in deel 2]

    Foto: Myers-Briggs test

  • Drie redenen waarom jij je passie niet kent

    Drie redenen waarom jij je passie niet kent

    biertje drinken op terrasje

    Wat mijn passie is? Heel simpel! Bier drinken! Lekker pilsjes wegtikken met vrienden op een zonnig terras. Heerlijk, zo eenvoudig mooi kan het leven zijn.

    Inderdaad, als je mij een aantal jaar geleden gevraagd had wat mijn passie was, dan had ik je dit als antwoord gegeven.

    Had ik echt elke dag daar op de Nieuwmarkt willen zitten? Nee. Maar tijd doorbrengen op een terras bracht mij wel een stuk vrijheid. Niet meer te hoeven nadenken over werk, relaties, het leven. Even gewoon simpel jezelf zijn en met elk biertje een stapje verder in het loslaten van door dogma-gedomineerde denkpatronen.

    In de tussentijd is er nogal wat veranderd. Ik heb drie redenen ontdekt waarom ik mijn passie destijds niet kende.

    1. Afleiding

    Als je niet je passie volgt, dan zit je niet op je plek. En hoe verder jij verwijderd bent van jouw echte drijfveren, hoe meer je dit gemis wilt compenseren. Je wilt je, al is het maar tijdelijk, af kunnen sluiten van de wereld waarin jij niet tot je recht komt. Je verdwijnt achter de televisie, gaat computerspelletjes spelen, wordt een kroegtijger (bingo), leeft van vakantie tot vakantie, etcetera.

    Je bent vooral bezig om de pijn niet onder ogen te zien. En dit kun je, in onze Westere wereld, een leven lang volhouden.

    2. Je neemt het niet serieus

    Geld verdienen. Belangrijk. Brood op de plank. Crisis, weet je wel. Je passie volgen, leuk hoor. Maar zorg eerst dat je goed inkomen verdient, en dan kun je wel eens gaan nadenken over wat je nu echt drijft, als je dat nou echt zo belangrijk vindt.

    Natuurlijk, geld verdienen is belangrijk in onze maatschappij. Daar moet je je niet voor ontvluchten. Helaas is dit voor velen het enige doel in hun leven. In de media krijgen we ook niet anders te horen; elk wereldprobleem heeft wel uiteindelijk met geld te maken. De langere termijn visie en de waarom-vraag hebben geen prioriteit. Toch zijn er gelukkig steeds meer mensen die inzien dat zij zelf aan zet zijn. Als een zinvol leven leiden de top-prioriteit wordt, dan kom je een stap dichterbij het ontdekken van je passie.

    3. Verantwoordelijkheid

    Ik heb al vaker over ons schoolsysteem geschreven. Ik heb absoluut geen oplossing, maar ik zie wel veel dingen verkeerd gaan. Zo wordt van jongs af aan de eigen verantwoordelijkheid in het leerproces afgenomen. Alle kinderen zijn nieuwsgierig van aard en willen alles ontdekken, maar wel op hun manier. Helaas wordt dit niet toegestaan in het huidig systeem. Alles moet volgens een uniforme manier verlopen.

    De maatschappij is door dit systeem ook zo gaan denken. En elk individu geeft langzaam aan steeds meer van zijn verantwoordelijkheid op, bewust of onbewust.

    Om vanuit die situatie weer in connectie te komen met de eigen drijfveren en passie, zal men eerst op een nieuwe (lees: oorspronkelijke) manier moeten denken.

    En jij?

    Je passie ontdekken is niet iets eenvoudigs. Er is daarom ook niets mis met je als je niet weet wat je passie is. Het ontdekken of herontdekken hier van is een proces, een reis en vergt energie en doorzettingsvermogen. Ben jij daar klaar voor?

  • Hoe beoordelingen echt werken

    Hoe beoordelingen echt werken

    Ik had ooit een collega. Hij was door de zeer strenge selectie heengekomen, maar… hij kon het werk niet. Hij snapte het werk niet. Hij wilde het niet. Hij ging zijn eigen gang en was daarbij soms onbewust destructief bezig.

    Hij paste gewoon absoluut niet in de organisatie en continu moesten zijn fouten gecorrigeerd worden door anderen.

    Fast track
    Ik was vol met mijn carriere bezig. Ambiteus als ik was nam ik steeds meer werk op me. In dat jaar werd ik verantwoordelijk voor steeds meer grote projecten. Mijn beoordeling zou top zijn! Ik werkte hard, ik werkte veel en behaalde uitstekende resultaten. Echter, tot mijn frustratie was een van mijn vele projecten dat jaar minder goed gegaan. Het was veel complexer dan men had aangenomen en met veel kunst- en vliegwerk had ik het toch kunnen klaarspelen.

    Mijn collega ging dat jaar op zijn eigen manier ook verder. De ene escalatie na de andere volgde, maar gelukkig was ik er niet meer bij betrokken.

    Aan het eind van het jaar kwam de beoordeling:

    – Ik kreeg niet de top beoordeling waar ik op uit was.
    – Mijn collega kreeg niet de slechte beoordeling wat iedereen verwachtte.

    Hoe beoordelingen werken
    Toen ontdekte ik hoe beoordelingen werken. Het gaat niet om de hoeveelheid en kwaliteit van je werk; het gaat om de relatieve groei die je laat zien. Dat ik het werk van meerdere mensen deed en kwaliteit opleverde, viel blijkbaar in het niets in het licht van dat ene project dat minder ging (maar nog steeds een succes was).

    Mijn collega daarentegen had in die periode een project gedaan dat, tot ieders verbazing, niet uitliep op een drama. Het was niet goed, maar er was dit keer geen management interventie nodig. En dat was reden om hem een positievere beoordeling te geven.

    Chronologisch over het hele jaar gezien, liet hij namelijk groei zien, ik liet achteruitgang zien. En dusdanig werden we beoordeeld.

    Belangrijke les
    Dit was een hele belangrijke en pijnlijke corporate les voor mij. Hoe goed of slecht je het ook doet, je bent volledig afhankelijk van je baas. Ik had mijn werkethos kunnen veranderen en mij alleen bezig kunnen houden met het scheppen van de juiste perceptie, niet met het werk zelf… maar zo weiger ik te werken. Verward ging ik op dezelfde voet verder. Zonder het me te beseffen was dit wellicht de allereerste mijlpaal naar mijn zelfstandig ondernemerschap.

    En jij?
    Hoe beoordeel jij je eigen werk? Denkt je baas er ook zo over? Doe je liever aan perceptie management of aan work management?

  • Welke kleur ben jij?

    Welke kleur ben jij?

    ‘Enne… welke kleur ben jij?’ Verbaasd keek ik haar aan. Althans, dat probeerde ik. Ze keek steevast naar de iPad die ze vasthield op haar schoot. Ik kreeg geen oogcontact met haar. Alles wat ik vertelde voerde ze in op haar tablet. Ik was al aardig afgeknapt, omdat onze meeting een uur later begon dan afgesproken. Het was haar fout, maar excuses konden er niet vanaf.

    ‘Wat bedoel je precies met welke kleur ik ben?’ vroeg ik. Ik had gereageerd op een freelanceklus en sprak met het bemiddelingsbureau. Dit bureau onderscheidde zich door langetermijnrelaties aan te gaan met de freelancers, aldus de dame wier hoofd blijkbaar te zwaar was om mij recht aan te kijken.

    Welke kleur ben ik?

    Met ‘kleur’ bedoelde ze wat voor type persoon ik ben. Blauw is analytisch, rood is doelbewust, geel is verzorgend, enzovoorts. Ik vertelde haar dat ik niet zo in dit soort classificaties geloof. Ik deelde dat ik diverse testen gedaan had en dat er telkens een ander antwoord uitkwam. Het hoofd zonder zichtbaar gelaat sprak: ‘Ja, ik begrijp wat je bedoelt. Maar welke kleur ben je het meest?’

    ‘In dat geval ben ik alle kleuren.’ Geen idee of dat een mogelijkheid was om in te vullen op haar iPad. Eigenlijk wilde ik haar vertellen over mijn filosofie over persoonlijkheidstesten, maar ik besloot wijselijk mijn energie te sparen.

    welke kleur ben ik

    Principekwestie
    Ik geloof namelijk, puur uit principe, dat elk mens uniek is in samenstelling. De natuur is zo prachtig en complex, je kan niets classificeren in hokjes. Elke poging tot personality pigeonholing is per definitie een verarming van de werkelijkheid, van JOUW werkelijkheid. Een persoon kan je niet mappen op een één-dimensionele schaal, ook niet in 2D, 3D en hoeveel variabelen en parameters je ook maar wilt meten.

    Let wel: ik wil best geloven dat die testen je enigszins verder kunnen helpen, al was het alleen maar dat je eens de tijd neemt om jezelf onder de loep te nemen. De uitslag van zo’n test is echter veel minder relevant. Het is een momentopname, zonder enige verklarende context. Je kunt daar alleen iets zinnigs uithalen als je jezelf al goed kent.

    Wat kies je?
    Maar er geldt een groot gevaar in dit soort testen: het maakt mensen apatisch. Ze leggen zich neer bij het oordeel van zo’n test. Lekker makkelijk natuurlijk, want dan is er geen noodzaak om aan jezelf te werken en houd je alles simpel. De uitslag van zo’n test wordt vanzelf werkelijkheid. Einde persoonlijke groei.

    welke kleur ben je

    De vraag is: wil jij de rest van je leven zo doorgaan en geef je je over… of zit er nog een vechtersbaas in je die zegt dat jij meer bent dan dat? Het antwoord hierop is niet eenvoudig. Verder ontdekken wie je bent, wat je wilt en wat je passie is, vraagt veel energie en kan een pijnlijk confronterend proces zijn. De echte vraag achter ‘Wat wil je’ is dus eigenlijk “Wil je écht weten wat je wilt”. De keuze is aan jou.

    Ik ben bang dat het bemiddelingsbureau geen langetermijnrelatie met mij heeft opgebouwd… Jammer, het was uiteindelijk een kwestie van een extra checkboxje zetten op het formulier, getiteld ‘ondefinieerbaar’.

  • Erica Ritzema stopt er mee

    Erica Ritzema gaf 29 jaar onderwijs aan kleuters. Afgelopen schooljaar is zij gestopt omdat zij zich niet meer kon conformeren aan alles wat er van haar werd verlangd als leerkracht. Een indrukwekkende video:

    Lees ook haar ontslagbrief:

    “IK STOP ERMEE!

    Na (met KLOSakte A en B, applicatiecursus volledig bevoegd onderwijzeres en een l.o. handenarbeidakte) 38 jaar lang les te hebben gegeven op een basisschool in Tilburg, waarvan negenentwintig jaar aan kleuters, heb ik besloten aan het eind van dit schooljaar mijn werkzaamheden te gaan beëindigen.

    Ik kan en wil mij niet conformeren aan de huidige vorm van onderwijs, die mij zo dwingend wordt opgelegd.

    Ik herinner me nog levendig de tijd dat ons verweten werd, dat we teveel vorderingen van kinderen vastlegden en geen vertrouwen zouden hebben in de natuurlijke ontwikkeling van het kind. Daarop volgde een periode, waarin we projectmatig moesten gaan werken en de inhoud juist moesten laten groeien vanuit de bijdragen van de kleuters. Wij leerkrachten plaatsten toen grote vraagtekens bij zo’n vrijblijvende manier van werken.

    Nu ben ik beland in een periode, waarin de kleuters de leerstof van groep drie krijgen voorgeschoteld en de resultaten moeten worden geregistreerd in een observatiemodel wat is voortgekomen uit de orthopedagogiek [alsof er alleen nog maar kinderen met afwijkingen zouden bestaan]. Wie hoort in deze situatie nog iets terug over het begeleiden van en het vertrouwen in de natuurlijke ontwikkeling van kleuters? Ik niet. Kinderen zijn gereduceerd tot vaatjes, waarin ik dagelijks van bovenaf opgelegde informatie moet stoppen en daarnaast dien ik onmiddellijk de korte termijn resultaten te registreren. Alle accenten liggen op het cognitieve vlak, waarbij de mathematische en linguïstische onderdelen
    verreweg het zwaarst vertegenwoordigd zijn. Alles draait om snelle winst, opbrengstgericht werken wordt dat genoemd, just for profit, not for people. Het is daarnaast niet meer mogelijk veel tijd en aandacht te besteden aan expressievakken en mede hierdoor denderen de motorische vaardigheden achteruit. Ik meen daardoor mee te werken aan het ontwikkelen van een maatschappij, waarin mensen geen uiting meer zullen kunnen geven aan hun emoties en dit zal zich gaan openbaren in een explosieve toename van zelfmoordpogingen en een verharding van de maatschappij.

    Onmiddellijk komt bij mij de herinnering aan de Japanse moeders bovendrijven, wier mannen jaren geleden bij de Nederlandse afdeling van Fuji werkten en die zo dankbaar waren dat hun kinderen in Nederland, waar spelenderwijs geleerd mocht worden, hun kleutertijd door konden brengen. In Japan lag de prestatiedruk toen al veel hoger en dat resulteerde in veel depressieve pubers, die moeite bleken te hebben met het aangaan van relaties, omdat het Japanse onderwijs individualisten opleidde.

    Helaas heeft het Nederlandse kleuteronderwijs dat recht op spelend leren inmiddels ook verspeeld. Er bestaat in de huidige klassensituatie voor mij zelden nog de mogelijkheid om uit te gaan van de belevingswereld van kinderen en de kinderen wordt niet eens meer de gelegenheid geboden de nieuw ontdekte buitenwereld mee naar binnen te brengen, want ik dien vanuit de methode “Kleuterplein” te werken. De lesstof wordt van bovenaf bepaald, sluit niet meer aan en boeit daardoor vaak niet. De lessen zijn puur resultaat- en niet kindgericht, dit druist enorm in tegen mijn kleuterleidstersprincipes. Er ontstaat hierdoor een middelmatigheid in het lesaanbod (alle juffen in Nederland bieden binnenkort dezelfde lesstof aan), want er kan niet meer worden ingegaan op de interesses en de gevoelige periodes van kinderen, waardoor overigens ook nog eens de individuele talenten van de leerkrachten onbenut blijven.

    De identiteit van kleuters wordt door deze vorm van lesgeven meer dan ontkend, de kleuter in Nederland is zijn identiteit verloren en mag helemaal geen echte kleuter meer zijn, want wij gaan voorbij aan deze unieke levensfase, waarin wereldverkenning, verwondering, beleving en zintuiglijke waarneming centraal zouden moeten staan. Kinderen zouden vanuit eigen ervaring en beleving hun inlevingsgevoel moeten kunnen ontwikkelen en van daaruit moeten leren hun medemensen en hun omgeving met respect te bejegenen. Hierdoor is een enorm hiaat in de ontwikkeling en de opvoeding aan het ontstaan, met alle gevolgen van dien. Dit gebrek aan oerervaringen kan niet worden gemeten in zo’n observatie/registratiemodel op de korte termijn, maar zal zich pas op de lange termijn gaan wreken. Wij zijn de kweekvijver van een neurotische, egocentrische samenleving en daar wens ik niet aan mee te werken.

    Tevens zorgt het feit dat onderwijsvernieuwingen als projectielen op ons worden afgevuurd, zonder de tijd om ze zorgvuldig te kunnen implementeren, voor de nodige frustraties. Ik constateer dat ook mijn collega’s balanceren op het randje van overspannenheid en dat hun het plezier in het lesgeven, door alle contemporaine eisen in het huidige onderwijsbeleid, wordt ontnomen. Zover wil ik het bij mezelf liever niet laten komen. Ik lijd reeds aan beroepsdeformatie en oververmoeidheid, ik verwaarloos mijn familie en vrienden, heb weinig tijd om de actualiteiten bij te houden en besteed vrije dagen en weekenden aan mijn werk en dit alles terwijl ik slechts parttime werk. Mijn lichaam is moe en mijn hoofd draait overuren om alles op een rijtje te kunnen houden. Nadat ik van een collegaatje hoorde dat ze het afgelopen weekend geen enkel moment van rust en aandacht voor haar gezin had weten in te bouwen, wist ik dat het niet alleen mijn probleem was.
    De eisen, die ons worden gesteld, grenzen aan waanzin.

    Daarnaast wordt op deze wijze ook nog eens een latente burgerlijke ongehoorzaamheid gecreëerd, omdat onmogelijk aan alle eisen kan worden voldaan. Het weten, dat bij alle activiteiten onzorgvuldigheid de boventoon voert, omdat ook het onmogelijke, in onvoldoende mate, helaas direct gedaan moet worden, brengt ook veel frustraties met zich mee.

    Resumé: iedereen werkt zich te pletter, maar niemand houdt daar nog een voldaan gevoel aan over. Het werk is n.l. nooit af en de kans om de zorgvuldigheid te betrachten, waar ieder kind recht op heeft, wordt ons ontnomen door het enorme aan ons opgelegde pakket aan eisen. Na gedane arbeid is het niet meer goed rusten in het hedendaagse onderwijs.

    Ook het contact tussen de teamleden heeft onder deze werkdruk vreselijk te lijden. Wij hebben op onze school een geweldig team, maar de momenten waarop je met collegae van gedachten kunt wisselen zijn spaarzaam geworden. Zij zijn door hun drukke werkzaamheden slechts passanten, die je in de gang groet. Indien een van de collega’s een zware periode doormaakt, maakt hij/zij dat kenbaar via de mail, omdat er te weinig gelegenheid is voor een persoonlijk gesprek. Het sociale aspect is verschraald door de werkdruk. Ooit vielen ouders bij het binnenkomen als een blok voor onze school,, zonder enig methodisch achtergrondverhaal te hebben aangehoord, omdat ze vonden dat ze in een warme, blije sfeer stapten waarvan ze hun kind graag deel wilden laten zijn.

    Ik kan alleen maar constateren dat ik vaak het dubbele aantal uren werk van mijn wettige aanstelling en daarin voornamelijk met secundaire zaken bezig ben om aan de buitenkant te voldoen, in plaats van dat ik [in een tijd waarin de behoefte aan een warme, veilige plek voor kinderen alleen maar groter is geworden] bezig ben met de ontwikkeling en het welzijn van de kinderen in mijn groep en daar pas ik voor. Neem daarnaast ook nog de cabareteske plannen op het gebied van passend onderwijs en zorg op maat. Wat een giller, we zijn er nooit verder van verwijderd geweest en die afstand groeit nog steeds! Mijn ambities liggen echt op een hoger niveau, ik wil niet dat mijn onderwijsaanbod economisch inzetbare pionnetjes aflevert, maar ik wil streven naar een maatschappij met sociaal vaardige en respectvolle mensen, waar ik mijn steentje aan heb mogen bijdragen. Onderwijs is dé investering in onze toekomstige samenleving en grote zorgvuldigheid is daarbij geboden. Mijn besluit ligt daarom vast: ik ga stoppen met het geven van onderwijs, ik heb n.l. niets meer te verliezen, mij is alle zin in en van het lesgeven ontnomen.

    De kleuter in Nederland heeft zijn bestaansrecht verloren. Ik geef de strijd op.”

    Bron: wegwijs.in

    Lees ook: Ons scholensysteem, uitblinken in middelmatigheid

    Kan jij je nog conformeren met wat je doet?

  • Marina neemt ontslag

    Marina neemt ontslag

    Het is half vijf ‘s nachts, en schrijver Marina Shifrin is op haar werk. Ze heeft er genoeg van, en neemt ontslag. Dit is haar manier om het haar baas duidelijk te maken.

    Ze schrijft: “I work for an awesome company that makes news videos. I have put my life into this job, but my boss says quantity, speed and views are what is most important.

    I believe it’s more important to focus on the quality of the content. When you learn to improve this, the views will come. Here is a little video I made explaining my feelings.”

    Op haar website http://marinavshifrin.com/about/ staat dat ze nu writer, comedian en waitress is. Gaaf, ze volgt haar passie maar blijft er heel nuchter onder. Heel veel succes Marina!

    – – – UPDATE – – –
    De voormalig baas van Marina heeft inmiddels gereageerd op de video van Marina. Waarschijnlijk was hij geinspireerd door iemand!

    iquitapp

  • Als geld geen rol speelt

    Prachtig mooie video, gesproken door Alan Watts, Brits filosoof.

  • Preventief ontslag krijgen of nemen?

    Preventief ontslag krijgen of nemen?

    Weer iets nieuws geleerd! Een grote zorgorganisatie gaat 1100 medewerkers preventief ontslaan. Zorgorganisatie Sensire heeft alvast een ontslagvergunning aan het UWV gevraagd vanwege de voortdurende onduidelijkheid over bezuinigingen. Er is heel wat commotie omheen en daar ga ik niets aan toe voegen.

    Wat me vooral opviel was de term zelf, Preventief Ontslag! Betrek die eens op jezelf. Zeker in deze tijd van onzekerheid is het helemaal zo’n gek idee niet om preventief ontslag te nemen!

    Als je nu al weet dat jouw werkgever noodgedwongen moet gaan reorganiseren, wat doe je dan?

    De mogelijkheden:

    • A. Blijven zitten en hopen dat jij niet ontslagen wordt.
    • B. Extra je best doen je in de kijker te spelen bij je baas om zo je overlevingskansen te verhogen.
    • C. Mentaal preventief ontslag nemen
    • D. Preventief ontslag nemen

    A. Blijven zitten
    De meeste mensen kiezen voor optie A. Eigenlijk kiezen ze niet eens. Ze zijn de ontslagtoffers, nu al. Degenen die weg gestuurd worden, hebben geen plan, degenen die blijven zitten in een sterk veranderende organisatie die flink in de kosten moet snijden.

    Allianz Global Assistance – Welke reisverzekering past bij u?

    B. Extra je best doen
    Eigenlijk zou er geen optie B moeten zijn. Je hebt toch geen ruimte meer om extra je best te doen, want je geeft je al voor de volle 100%, toch? Je wilt toch ook dat het bedrijf de crisis overleeft? Maar goed, het lukt je om in overdrive te gaan. Het biedt geen volledige bescherming, want wat als ineens je hele afdeling opgeheven wordt?

    C. Mentaal ontslag nemen
    Een veel betere benadering is optie C. Je beseft je terdege dat jouw dagen geteld zijn bij het bedrijf. Je bent nog steeds committed, maar tegelijkertijd werk je in je vrije tijd keihard aan je exit-strategie. Je kunt zoeken naar een andere baan of je eigen bedrijf gaan opzetten. Beide zijn verre van makkelijk in deze tijd. Wat wel makkelijk is, is om je personal net worth te vergroten. Niet in monetaire zin, maar op het gebied van persoonlijke groei. Dat is een investering in jezelf die zich altijd terugbetaald.

    D. Ontslag nemen
    Uiteraard ben ik de grootste voorstander van D, preventief ontslag voor jezelf! Jij staat aan het roer van jouw leven. En je leeft nu. Tijd is het meest kostbare bezit dat je hebt, want jouw tijd is jouw leven.

    Je kunt natuurlijk zes maanden wachten op een mooie ontslagregeling, maar kijk eens om je heen, mooie ontslagregelingen bestaan niet meer.

    Uiteraard is er wel een vangnet van de overheid. Prachtig, maar er zit ook een groot gevaar aan. Je verhuist van je werkgever naar het UWV. Een organisatie waar je aan allerlei regeltjes dient te voldoen, zoals de sollicitatieplicht. Zie hier twee prachtige voorbeelden daarvan.

    Maar er is nog iets. Que sorpresa! Het is ook een organisatie die moet bezuinigen. Resultaat: de strikte regeltjes blijven, maar de support wordt steeds minder. Kun jij echt in zo’n vernauwende situatie het beste van jezelf naar boven halen en je leven en carrière een impuls geven?

    Het is een afweging die je moet maken. Als je kiest voor D, geef je jezelf de hoogste prioriteit; (korte termijn) geld is op zijn hoogst nummer 2.

    Een economische crisis kan jouw personal development nooit in de weg staan. Sterker nog, het kan zelf een accelerator zijn; de financiële distraction van het consumer capitalism is nagenoeg weg, daar zal ik later meer over vertellen. Het gaat er om dat je voor jezelf kiest, echt voor jezelf. Je gaat voor de re-invention van jezelf. Dat levert je meer zingeving in je leven, en daarmee ook meer rijkdom.

    De keuze is echt aan jou. Waarvoor kies jij?

  • Uitdaging 3: Weet wat je denkt

    Is het je ook wel eens opgevallen? Als je eindelijk, na lang nadenken, een belangrijke keuze maakt in je leven om iets anders te doen, dan gebeuren er ineens rare dingen. Het lijkt wel of er plots allerlei zaken plaatsvinden die jou belemmeren je nieuwe richting op te gaan.

    Stel, je wilt eindelijk je levensverhaal schrijven. Je hebt al je moed verzameld en begint te kloppen. “Kaboem“, je computer crasht. Nu kan je niet meer schrijven. Eerst de computer laten fixen door je neef. Helaas is die twee weken op vakantie. Nu kan je twee weken niet meer schrijven. Je neef komt terug, maar het duurt toch nog twee weken voor hij überhaupt naar je computer kijkt. Weer twee weken niet kunnen schrijven. Hij vertelt je dat je pc niet meer te maken is. Dus een nieuwe computer kopen. Maar daar moet je eerst voor sparen! Dus weer een paar maanden niet kunnen schrijven… enzovoorts. Van uitstel komt afstel.

    Nu fast-forward naar de toekomst:

    petrus aan de poort“Ah, fijn dat je er eindelijk bent!” roept een vriendelijke man met lange witte baard. “We hebben hier erg naar je komst uitgekeken!”

    Uiteindelijk overkomt het je, net als iedereen. Je leven is aan zijn einde gekomen. Je komt aangezweefd bij de hemelpoort, alwaar Petrus je met koffie en koekjes staat op te wachten.

    “Nu nog wat formaliteiten afhandelen en je bent klaar om naar binnen te gaan.”
    “Mmm… ik lees hier in je dossier dat je grootste schrijfplannen had, maar dat is er uiteindelijk nooit van gekomen. Waarom niet?”

    Met een moelijk gezicht leg je hem het verhaal uit van je computer. Petrus kijkt je vragend aan:”Dus die kapotte computer was het enige wat jou in de weg stond om echt mening aan je leven te geven?”

    Een pijnlijke stilte valt. “Hebben jullie daar beneden geen pen en papier dan?” Au…

    Wij zijn supercreatief en daardoor meester in het bedenken van allerlei periferiele excuses. En eigenlijk vinden we het prima zo. We ontslaan onszelf zo van onze morele verplichtingen.

    Uitdaging 3: De Petrus Proef
    Denk eens aan jouw grote plannen en probeer aan Petrus uit te leggen waarom je je hele leven er niet aan toegekomen bent.

    Dat mag je in je hoofd doen, of liever nog in de comments hieronder! Wat ga je nu doen?

    Lees de volledige Weet Wat Je Denkt serie:
    Uitdaging 1: het TV dieet
    Uitdaging 2: de Pinokkio test
    Uitdaging 3: de Petrus Proef

  • Rijker Leven!

    Rijker Leven!

    “Als jij je eigen leven niet leeft, wie doet het dan?”

    rijker levenEen indringende krachtige vraag op de kaft van het nieuwe boek Rijker Leven van Jelle Bartels en Lambert Becks. Met hun financiële achtergrond en ervaring als lifeplanners weten zij als geen ander waarom velen hun dromen niet nastreven: geld. Of liever gezegd, de emotie rond geld.

    Met helder geschreven teksten, leuke en uitdagende oefeningen uit de dagelijkse praktijk reiken ze handvatten aan om de essentie van jouw leven op te pakken. Je krijgt ongetwijfeld meer inzicht in wat jij echt wilt, hoe geld je daarin tegenhoudt en hoe je dit gegeven kan gebruiken om je leven wel de inhoud te geven die jij wilt.

    Ik ken beide auteurs persoonlijk en kan daarom ook zeggen: een aanrader!

    Te bestellen bij o.a. bol.com: Rijker Leven

  • Uitdaging 2: Weet wat je denkt

    Uitdaging 2: Weet wat je denkt

    Is het je gelukt om een week geen televisie te kijken? Had je last van ontwenningsverschijnselen? Is het je gelukt om te genieten van de rust? Hier is uitdaging nummer 2.

    Een tijd geleden hadden we kennissen op bezoek. Ik sprak eerst met de vrouw apart en zij vertelde hoe geweldig leuk haar baan was. Later toen we weer met zijn vieren aan het praten waren, vertelde ik over Neem Ontslag! De echtgenoot zei meteen tegen haar: “Dat is precies iets voor jou!” Het bleek dat zij juist diep ongelukkig was met haar werk! Waarom vertelde ze eerst het tegenovergestelde?

    pinoccioIk ben er van overtuigd dat ze niet loog. Echter, het gesprek met mij was een voorgeprogrammeerd verhaal, iets wat ze zelf geloofde. Haar diepere, negatievere gevoelens over haar werk konden ook gewoon bestaan.Heel herkenbaar voor mij, ik deed precies hetzelfde destijds.

    Deze tegenstrijdigheden kunnen schijnbaar vredig naast elkaar bestaan in ons hoofd. Tegelijkertijd vormt dit echter die enorme bron van continue verwarring waar zoveel mensen in leven. Het is juist die verwarring die ons weerhoudt om beslissingen te nemen en echt voor onszelf te kiezen.

    Uitdaging 2: De Pinokkio test

    Voor een week lang, luister naar alles wat je zelf zegt en stel jezelf de vraag: “Is dit 100% waarheid voor mij?” Het gaat hier om jouw eigen waarheid, niet die van anderen. Van alles wat jij zegt, is dit de volledige waarheid (voor jou zelf)?

    Dit is geen gemakkelijke opdracht. Sterker nog, het kan erg frustrerend zijn. Leg daarom een euro opzij voor elke keer dat je jezelf betrapt op het niet vertellen van de waarheid. Aan het eind van de week koop je van het geld iets voor jouw eigen persoonlijke ontwikkeling, iets wat echt 100% bij je past.

    Laat weten in de comments hoe je dit ervaren hebt. Ik ben erg benieuwd naar je inzichten.

    Lees de volledige Weet Wat Je Denkt serie:
    Uitdaging 1: het TV dieet
    Uitdaging 2: de Pinokkio test
    Uitdaging 3: de Petrus Proef