Auteur: Bertil Schaart

  • NIEUWS: Vacaturestop bij Neem Ontslag!

    NIEUWS: Vacaturestop bij Neem Ontslag!

    Als je als zelfstandige werkt, kom je al snel in aanraking met de meest bijzondere en uitzonderlijke mensen. Zo kreeg ik van de week per email een heuze sollicitatiebrief met CV toegestuurd!

    De sollicitatie was gericht aan info[@]neemontslag.nl en de persoon zocht naar een functie met doorgroeimogelijkheden. In de brief vertelt de persoon erg analytisch en accuraat te zijn. Ter afsluiting staat er “Bedankt voor de serieuze overweging van mijn sollicitatie.”

    Mijn eerste reactie was uiteraard totale verbazing. Hoe kan je nu een sollicitatie sturen naar Neem Ontslag? Ik moest er smakelijk om lachen!

    Toch vind ik het ook dieptriest. Deze persoon moet desperaat zijn geweest en de brief naar honderden e-mail adressen gestuurd hebben. De brief en bijbehorende CV zijn ronduit slecht.

    Ik heb netjes gereageerd op de brief en duidelijk uitgelegd dat ik geen organisatie ben en zeker geen werknemers aanneem. Daarnaast heb ik toch ook mijn hulp aangeboden. Ik kan zo tientallen verbeterslagen aanbrengen in de brief en het CV, waarmee de kansen van deze persoon om weer werknemer te worden enorm toenemen. Is dat tegenstrijdig met mijn missie? Nee!

    Als mensen werknemer willen worden of blijven, dan wil ik ze geen duimbreed in de weg liggen. Het is ieders eigen keuze. Mijn missie is juist om mensen te inspireren en te laten zien dat het ook anders kan, als je maar je eigen verantwoordelijkheid neemt.

    Ik hoop dat de persoon reageert op mijn aanbod om te helpen.

    Foto: Indiana Public Media

  • Hoe zit het dan met geld? Deel 4

    Hoe zit het dan met geld? Deel 4

    Vaak genoeg krijg ik opmerkingen van mensen die mijn site gezien hebben. “Wel leuk en aardig maar hoe krijg ik dan inkomen?”

    De luidste boodschap van deze site is dat je altijd voor jezelf moet kiezen. Als je iets doet wat je al een lange tijd niet leuk vindt, dan moet je daar verandering in brengen. Dit is jouw leven. Als jij niet gelukkig bent met jouw leven is er maar één iemand die daar verandering in kan brengen, en dat ben je zelf.

    De keuze is geheel aan jou. In deze vijfdelige serie ga ik in op de volgende aspecten van de vraag “Ja maar hoe zit het dan met geld?”

    Deel 1: Prioriteit
    Deel 2: Mogelijkheden
    Deel 3: Realisme
    Deel 4: Waarde van geld
    Deel 5: Risico spreiding

    Deel 4: De waarde van geld

    Wat is de waarde van geld?

    Het is al jaren geleden. Een vriend vertelde me in paniek wat er gebeurd was. Hij was zwaar teleurgesteld. Hij had een baan aangeboden gekregen in Engeland voor 350.000 pond. Zijn vorige salaris was 500.000 pond, dus het was een enorme stap terug voor hem…

    Wat is de waarde van geld? We hebben er geen besef van. We snappen dat we voor een paar euro een maaltijd kunnen kopen. We snappen dat we voor enkele honderden euro een vliegtuigreis kunnen kopen. We snappen dat we voor een jaarsalaris een auto kunnen kopen. Maar dan houdt het op. Gaat het over hogere bedragen, dan raken we het besef kwijt.

    Overheden spenderen miljarden euro’s. Grote corporaties maken miljarden euro’s winst. Grote banken geven voor miljarden euro’s leningen uit aan landen. Kan jij je er nog een voorstelling van maken? Dit is de wereld van het grote geld. Het is een heel andere wereld… waar jij en ik geen deel van uitmaken.

    Toch is deze wereld van het grote geld aan het veranderen. In 2008 hebben we al een enorme crisis meegemaakt en op dit moment staan we wellicht aan de vooravond van een volgende crisis. Aandelenmarkten zijn enorm volatiel en reflecteren meer sentiment dan onderliggende waarde. Overheden en centrale banken grijpen hals over kop in om de eigen economie en munteenheid te behoeden voor een crash en schuiven de fundamentele problemen naar de toekomst.

    Te midden van al deze turbulentie zie je echter ook nieuwe initiatieven ontstaan, die bewust of onbewust een nieuw geluid laten horen. Ik heb het dan over Bitcoins, virtuele valuta op Facebook, de groeiende ruilhandel (barter), diensten waarbij de klant na afloop zelf de prijs bepaalt, microdiensten zoals Fiverr en noem maar op.

    Zonder een oordeel te vellen over deze initiatieven, is het wel een duidelijk signaal dat de ‘oude’ economie sterk verandert. Er is m.i. een sterke beweging naar wat ik de P2P market noem; peer-to-peer of person-to-person. Daar waar de grote corporaties en overheden aan het falen zijn, floreert juist deze individuele markt, een markt waarbij twee personen goederen of diensten uitwisselen, al dan niet tegen monetaire betaling. Dankzij het internet kunnen individuen op eenvoudige wijze een netwerk opbouwen en handel bedrijven met andere individuen over de gehele wereld.

    Of geld, zoals wij dat nu kennen, zal verdwijnen weet ik niet. Ik weet wel dat de waarde van geld sterk aan erosie onderhevig is. Dan heb ik het niet zo zeer over koopkracht of inflatie, maar meer over de sociale waarde van geld. We verliezen het gevoel van geld. Het is niet voor niets dat steeds meer mensen in Nederland voor het ZZP-schap kiezen. Hoewel ze weten dat het inkomen van een gemiddelde ZZP-er onder het salaris van de werknemer ligt, kiezen ze desalniettemin voor deze stap. De vrijheid die een ZZP-er geniet is voor hem of haar veel meer waard dan een hoger inkomen als werknemer; de sociale waarde van geld wordt steeds minder.

    De keus is aan jou. Wil jij op de oude manier doorgaan in deze economie? Een economie waarin jij vecht om de kruimeltjes, terwijl de taart door anderen verdeeld wordt? Geloof jij dat we op deze manier duurzaam kunnen samenleven? Of hecht jij meer geloof aan een opkomende nieuwe economie die veel dichter bij de mens staat als individu; een economie waarin jij je eigen taart bakt, volgens je eigen recept?

    foto: Toban Black

  • Kan je écht van je vakantie genieten?

    Kan je écht van je vakantie genieten?

    Ik las deze week een heel interessant artikel op de website van de BBC.  Het gaat over het feit dat veel mensen in Azië hun werk meenemen op vakantie. Ze kunnen het maar moeilijk loslaten.

    Zuid Koreanen behoren tot de mensen die het meeste aantal werkuren draaien. Toch is de productiviteit van Zuid Korea een van de laagste in de wereld. De regering in Zuid Korea wil er nu wat aan doen door een verplichte vakantie van twee weken in te voeren. Ik ben er niet overtuigd van dat dat gaat werken. Het kost toch minstens een week om je mentaal los te koppelen van alle perikelen op het werk.

    Volgens het artikel zijn er in Azië veel werknemers die hun laptop en mobiel meenemen naar hun vakantiebestemming. Ik deed dat vroeger ook, want ik vond het belangrijk bereikbaar te blijven voor mijn collega’s. Daarnaast had ik er ook wel plezier in om gebeld te worden door een collega; kon ik uitgebreid verslag doen vanaf dat terrasje in het verre buitenland. Even stoer mijn laptop tevoorschijn toveren en lekker belangrijk zitten zijn. “Dat mooie meisje aan het andere tafeltje is nu vast erg onder de indruk van mij!”, moet ik gedacht hebben, terwijl waarschijnlijk het tegenovergestelde waar was.

    Maar wat er na het gesprek gebeurde… ik was weer aan het werk. In mijn hoofd althans. Totaal afgeleid en zag niets meer van de mooie omgeving waar ik midden in zat. Mijn gedachten dwaalden af naar de projecten die ik deed op het werk, mijn collega’s, mijn promotie, mijn baas…

    Het is lastig om je helemaal los te maken van je werk op je vakantie. Maar het is zo ongelooflijk belangrijk. Als je je bovenkamer rust geeft, dan kom je tot jezelf. En dan kom je pas tot nieuwe inzichten. Een inzicht zoals dat je misschien eens ontslag zou moeten nemen als je nog iets zinnings wilt doen met je leven (een persoonlijke favoriet uiteraard!).

    Hoe zit dat met jou? Kom je echt tot rust op vakantie? Of ben je stiekem nog met je werk bezig? Verwacht jouw baas dat je bereikbaar bent?

  • Nog een koffietje dan?

    Nog een koffietje dan?

    Mijn vriendin Blanca en ik hadden afgelopen maandag, zoals elke week, onze zogenaamde maandagmorgen meeting. Wij zijn alle twee zelfstandige ondernemers en we werken voornamelijk van thuis. Tijdens deze meeting maken we een plan voor de zaken die we de komende week willen doen en realiseren. Daarnaast kijken we ook terug op de voorgaande week om te zien of we daadwerkelijk gedaan hebben wat we afspraken. Voor ons is dit een uitstekende manier om scherp te blijven en de juiste prioriteiten te kiezen. Blanca’s succes motiveert mij weer om verder te gaan en vice versa.

    Het gaat verder dan een zogenaamde ‘buddy’ meeting. We zijn verantwoordelijk voor onze eigen projecten, maar omdat wij ook een gezinnetje zijn draagt ons individuele succes toe aan ons gezinsleven. En daar hebben wij alle drie, dus ook ons zoontje Camilo van 9 maanden, baat bij.

    Afgelopen maandag hielden we onze vergadering op een nabij gelegen terras. Onder het genot van een prima lunch kwamen we tot nieuwe inzichten en synergiën om nog efficienter met onze tijd om te gaan. Ik ga me de komende tijd bezig houden om een key note speech te schrijven over ontslag nemen. Blanca houdt zich de komende tijd o.a. bezig met de Ultimate Life Company, een initiatief met Bob Proctor en Brian Tracy.

    Camilo is ook altijd aanwezig op onze meeting. Zijn inzichten zijn van onschatbare waarde. Niet dat wij zijn gebrabbel begrijpen, maar hij is wel altijd blij. Daarmee helpt hij ons elke dag herinneren om plezier te hebben in ons leven, no matter what.

     

  • Stan: Er moeten meer mensen ontslag nemen!

    Stan: Er moeten meer mensen ontslag nemen!

    Ik interviewde Stan Lenssen, bedenker van de Vrije Werker. Stan leert ondernemende mensen zo te werken dat ze altijd vrij zijn. Vrijheid is een belangrijk thema op Neem Ontslag! en ik was dan ook erg blij dat ik Stan kon interviewen.

    Hallo Stan, wat deed je voordat je de Vrije Werker bedacht?

    Ik begon mijn carrière in de jaren 80 als manager, nadat ik Bedrijfskunde had gestudeerd en een MBA had behaald. Na een half jaar gewerkt te hebben voor een grote multinational in de consumenten electronica, werd het me snel duidelijk. Ondanks al mijn opleidingen, kon ik eigenlijk helemaal niets. Mijn taak was in feite om het budget op te maken. Er werd werk bedacht, het was zinloos, maar toch werd het belangrijk gevonden in het bedrijf.

    Gelukkig kwam ik in die tijd ook in aanraking met geautomatiseerde systemen en kon me snel wegwijs maken in deze wereld. Ik nam ontslag en begon te werken in de automatisering. Uiteindelijk kwam ik bij een grote ICT dienstverlener terecht, waar ik vooral met kleine klanten werkte en dat beviel uitstekend. Ik kwam er achter dat ik juist met mensen wilde werken. Ik heb er met veel plezier gewerkt, maar toch op een gegeven moment ontslag genomen.

    En waarom was dat?

    Ik wilde altijd al voor mijzelf beginnen. De trigger om ontslag te nemen was dat ik het vervelend vind als andere mensen mij sturen in een bepaalde richting. Ik wil zelf die richting bepalen. Voor mij moet werk zo leuk zijn dat het elke dag plezier geeft. De motivatie moet niet komen omdat een ander zegt dat je het moet doen.

    Daarnaast wilde ik vrijheid hebben. Ik wilde niet terecht komen in die fuik van het hebben van je hypotheek, je gezinnetje, je vakantie, je schulden en bezittingen en daar moet je het dan maar mee zien te doen. Op je 65e ben je dan pas weer vrij. Weet je, werk heeft een heel vervelende klank gekregen; je werkt van 9 tot 5… en daarna ben je pas vrij.

    Hoe is dit zo gekomen eigenlijk?

    Vroeger leefden we één met de natuur. We gingen jagen of groente verbouwen. Het was misschien niet allemaal even makkelijk maar de mensen waren wel vrij. We hadden niet het contrast tussen “nu ben ik aan het werk” en “nu ben ik vrij”.

    Toen kwam de Industriële Revolutie. En op zich klonk dat heel aantrekkelijk. De machines namen een hoop werk uit handen, maar tegelijkertijd hadden de machines wel een nadeel. Ze moesten namelijk bediend worden door mensen, 24 uur per dag. De werknemers kregen ook huisvesting aangeboden vlakbij het werk, zodat ook de rest van de familie (vrouw en kinderen) mee konden draaien in de fabrieken.

    Daarmee is de analogie van gevangenis ontstaan. Je hele leven werd in beslag genomen. Je mocht niet vluchten, je was eigendom geworden van de fabriek. In feite was het slavernij met een fooi er bij. En dat idee heeft zich genest in ons hoofd. We zijn nu zo’n 6 generaties verder en de arbeidsvoorwaarden zijn enorm verbeterd. Dankzij de vakbonden zijn de werktijden veranderd en daar is onze 9 tot 5 cultuur uit ontstaan. Het werk is aangenamer geworden, maar er is echter niets fundamenteels veranderd aan de vrijheid. Als het zondagavond is, begint het al te borrelen bij veel mensen. Morgen moeten ze weer naar het werk. Ook als mensen op vakantie zijn, begint het al te knagen een week voordat ze weer terug moeten.

    Waarom doet men er niets aan?

    Veel mensen zijn kuddedieren, ze lopen met iedereen mee. Toch hoor je heel vaak dat mensen graag voor zichzelf willen beginnen, maar niemand die het doet. Deze mensen zitten gevangen in een gouden kooi. Ze hebben altijd wel een reden paraat om geen ontslag te nemen. Ze hebben een hypotheek, status, kinderen. Uiteindelijk is het gewoon een keuze. Er zijn ook genoeg ondernemers met torenhoge hypotheek en veel kinderen. De risico’s zijn een stuk minder groot dan men denkt… als je maar loslaat van de nutteloze materiële behoeftes. Je besteedt nog geen 10% van je inkomen aan eten en drinken. Je kunt voor veel minder rondkomen dan je denkt.

    Mensen zien helaas niet in wat je kan ervaren als je in vrijheid leeft. Je kunt dan je creatieve ei kwijt. Dat is zoiets fantastisch, maar als je altijd in de gevangenis hebt gezeten, weet je niet wat dat is. En dat houdt mensen vast in deze gouden gevangenis.

    In hoeverre kunnen mensen gemotiveerd worden om die stap te maken?

    De grote angst is de angst voor het onbekende. Echter, veel zekerheden zijn geen zekerheden. Wij zijn zo gewend aan zekerheden dat als er iets op ons pad komt, dan moeten we een oorzaak hebben. We kunnen het niet vatten dat er dingen gebeuren die we niet zelf in de hand hebben.

    Ondernemers zijn gewend om met onzekerheden om te gaan. Ondernemers staan heel anders in het leven dan mensen die in loondienst zijn. Werknemers hebben het over zekerheden, het pensioen en hoe slecht het bij de baas geregeld is. Het gaat bijna nooit over hoe leuk het werk is. Als je praat met ondernemers, gaat het nooit over pensioen. Ondernemers zitten niet te wachten op bescherming van vakbonden of overheid. Het gaat bij hen veel meer over immateriële dingen. Mensen ondernemen omdat ze hun eigen ding willen doen. De meeste ondernemers / zzp-ers hebben het misschien qua financiën minder, maar ze weten wel waarom ze het doen! De binding met het eigen product of service is veel groter. Mensen in loondienst, zeker bij grote bedrijven, hebben geen idee waar hun salaris vandaan komt. Het salaris is niet gerelateerd aan de prestatie.

    Hoe zie jij de toekomst?

    Ik zie dat grote bedrijven op termijn gaan verdwijnen. Grote bedrijven worden steeds kleiner en ontslaan mensen, die ze vervolgens weer inhuren als zelfstandige professionals. Nieuwe bedrijven komen op de markt om deze steeds groter wordende groep van Vrije Werkers te faciliteren in acquisitie, netwerken en andere diensten.

    Je ziet dit ook in de filmindustrie. Bij grote filmprojecten heb je een producer die zelfstandigen bij elkaar brengt gedurende de periode van productie. Na afloop gaat ieder weer zijn eigen weg. Dit gebeurt ook steeds meer in de bouw. Kijk eens naar Open Source software, hét voorbeeld van deze tijd om een technologisch hoogstand product te maken op vrijwilligersbasis. Waarom zou dat niet kunnen met een automobiel?

    Heb je een boodschap voor de lezers van Neem Ontslag?

    Er moeten meer mensen ontslag nemen! Maar waar haal je het lef vandaan om ontslag te nemen? Door op zoek te gaan naar je heilige vuurtje. Duik terug in jezelf en vind waar je passie ligt. De een heeft dat met het milieu, de ander met maatschappelijke zaken en de derde heeft iets creatiefs. Ontdek dat en als je dat hebt, dan neem je ontslag en ga je daar mee aan de slag. Het geld komt vanzelf, je gaat vanzelf een weg vinden om daar je brood mee te verdienen. Je komt vanzelf de juiste mensen tegen op je pad die je zullen helpen. Je moet er wel hard voor werken, maar juist omdat je het leuk vindt, voelt het niet als werk, het is net als vakantie!

    Bedankt voor dit interview, Stan!

    Stan organiseert o.a. ook workshops en Vrije Werkkringen waarin je creatief en overtuigend leert schrijven.

  • Leeft jouw creativiteit nog?

    Leeft jouw creativiteit nog?

    Vaak genoeg vertellen mensen mij dat ze pas ontslag nemen als ze een briljant business idee hebben. Ze wachten af. Ze blijven wachten. En ze wachten nog een beetje langer…

    Ik heb heel vervelend nieuws voor deze mensen. Dat idee zal NOOIT komen!

    Jouw creativiteit moet continu gevoed worden. Als jij al jarenlang niets nieuws meer hebt gedaan op je werk, dan zal je creativiteit ernstig ondervoed zijn. Je kan dan niet verwachten dat je in zo’n omgeving of situatie ineens het licht ziet. Die geniale ingeving komt namelijk niet vanzelf.

    Als jij nog nooit gesport hebt, dan zal je niet ineens de halve marathon kunnen lopen. Maar begin je met trainen, dan maak je je klaar voor de grote dag.

    Zo is het ook met je creativiteit. Juist nu moet je beginnen om je creativiteit weer wakker te maken en te houden.

    Oefening:
    Vanaf nu, zorg dat je elke dag met een business idee komt en schrijf het op. Er zijn geen regels, het maakt niet uit hoe gek je idee is. Het maakt ook niet uit of je idee enigszins omzet kan genereren. Wellicht sta je in de keuken en zie je een handigere manier om je brood te smeren. Of je staat in de file en krijgt een ingeving hoe de verkeersinformatie beter voorzien kan worden. Het kan van alles zijn.

    Het gaat niet om het idee zelf, het gaat er om dat jij creatief aan de slag gaat. Je zult vanzelf zien dat je met steeds meer ideeen komt… en uiteindelijk komen daar vanzelf diamanten uit!

    Deel je ideeen in de comments hieronder!

    foto: darrentunnicliff

  • The green thing

    Gewoon omdat het vrijdag is, hier een mooi verhaal. Heeft niet zo zeer met ontslag nemen te maken, maar wel met de natuur en het milieu. Mooi geschreven, weet helaas niet wie de auteur / bron is.

    – – –

    In the line at the store, the cashier told an older woman that she should bring her own grocery bags because plastic bags weren’t good for the environment.

    The woman apologized to him and explained, “We didn’t have the green thing back in my day.”

    The clerk responded, “That’s our problem today. Your generation did not care enough to save our environment.”

    He was right — our generation didn’t have the green thing in its day. Back then, we returned milk bottles, soda bottles and beer bottles to the store. The store sent them back to the plant to be washed and sterilized and refilled, so it could use the same bottles over and over. So they really were recycled.

    But we didn’t have the green thing back in our day. We walked up stairs, because we didn’t have an escalator in every store and office building. We walked to the grocery store and didn’t climb into a
    300-horsepower machine every time we had to go two blocks.

    But she was right. We didn’t have the green thing in our day. Back then, we washed the baby’s diapers because we didn’t have the throw-away kind. We dried clothes on a line, not in an energy gobbling machine burning up kilowatts of electricity — wind and solar power really did dry the clothes. Kids got hand-me-down clothes from their brothers or sisters, not always brand-new clothing.

    But that old lady is right; we didn’t have the green thing back in our day. Back then, we had one TV, or radio, in the house — not a TV in every room. And the TV had a small screen the size of a handkerchief (remember them?), not a screen the size of the state of Montana. In the kitchen, we blended and stirred by hand because we didn’t have electric machines to do everything for us.

    When we packaged a fragile item to send in the mail, we used a wadded up old newspaper to cushion it, not Styrofoam or plastic bubble wrap. Back then, we didn’t fire up an engine and burn gasoline just to cut the lawn. We used a push mower that ran on human power. We exercised by working so we didn’t need to go to a health club to run on treadmills that operate on electricity.

    But she’s right; we didn’t have the green thing back then. We drank from a fountain when we were thirsty instead of using a cup or a plastic bottle every time we had a drink of water. We refilled writing pens with ink instead of buying a new pen, and we replaced the razor blades in a razor instead of throwing away the whole razor just because the blade got dull.

    But we didn’t have the green thing back then. Back then, people took the streetcar or a bus and kids rode their bikes to school or walked instead of turning their moms into a 24-hour taxi service.

    We had one electrical outlet in a room, not an entire bank of sockets to power a dozen appliances. And we didn’t need a computerized gadget to receive a signal beamed from satellites 2,000 miles out in space in order to find the nearest pizza joint.

    But isn’t it sad the current generation laments how wasteful we old folks were just because we didn’t have the green thing back then?

  • Ken jij de Vaststellings-overeenkomst?

    Ken jij de Vaststellings-overeenkomst?

    Als je een website runt over een bepaald onderwerp dan ken je het volgende probleem. Hoe baken je jouw onderwerp af? Waar schrijf je wel over en waar juist niet?

    Mijn website is bedoeld om mensen te prikkelen en te inspireren. Ik wil mensen laten zien dat er juist wél mogelijkheden zijn. Ik wil mensen laten zien dat zij zelf verantwoordelijkheid moeten nemen voor hun eigen leven.

    Af en toe krijg ik vragen van bezoekers van de site over uitkeringen, toeslagen, en juridische zaken. Ik moet deze mensen altijd teleurstellen helaas, want:

    • Het onderwerp interesseert me te weinig om me te verdiepen in alle ins en outs.
    • De materie wijzigt dusdanig vaak, dat ik waarschijnlijk nooit een volledig up-to-date beeld kan schetsen.
    • Er zijn deskundigen (accountants, subsidoloogs, juristen…) genoeg die dat wel kunnen

    Maar de ALLERBELANGRIJKSTE reden is toch wel:

    • Ik wil niet dat mijn bezoekers ontslag nemen VANWEGE deze wettelijke of juridische hulpmiddelen! De motivatie om ontslag te nemen moet uit je zelf komen. De (financiele) hulp die je kan krijgen staat in het niets in vergelijking met de vrijheid die je krijgt! Dat is waar het om gaat.

    Toch… wil ik voor een keer een kleine uitzondering maken. Ik had laatst een leuk en enerverend gesprek met Bert van Dijken van Go Basic. Tijdens ons gesprek viel het woord vaststellingsovereenkomst. Een prachtig woord en het levert flink veel punten op bij een potje scrabble. Ik had het echter nooit eerder gehoord en wellicht dat er meer mensen zijn die hier onbekend mee zijn.

    De vaststellingsovereenkomst is de overeenkomst, waarbij twee of meer partijen een bindende regeling treffen ter oplossing van een bestaand of ter voorkoming van een geschil. Meer informatie vind je uiteraard op Wikipedia. Het wordt ook wel wat is een beëindigingsovereenkomst genoemd.

    Het klinkt als een mooi alternatief voor het overhandigen van jouw ontslagbrief. Je werkgever en jij zitten om de tafel en besluiten samen dat de samenwerking op termijn beeindigd moet gaan worden. Je stelt een mooi plan samen en beide partijen gaan uiteindelijk in vrede uit elkaar.

    Hoe dat in de praktijk verder uitwerkt, weet ik niet, maar het klinkt mooi. Heb jij ervaring met vaststellingsovereenkomst, deel het met ons in de comments.

    foto: o5com

  • Lees een boek

    Lees een boek

    Ik zal eerlijk zijn. Tot zo’n drie jaar geleden las ik eigenlijk nooit boeken. Ik vond het niet zo’n nuttig tijdsverdrijf. Toen ik klein was las ik wel veel boeken. Dat vond ik leuk, maar op een gegeven moment moest ik naar de middelbare school. Daar was lezen verplicht. Voor het vak Nederlands moest ik veel literaire boeken lezen, veelal saai en gortdroog. Streuvels, Potgieter, Bilderdijk en Poot… ik vond het, zacht uitgedrukt, niet zo interessant en ik geloof nog steeds niet dat een tiener van nu deze literatuur echt op waarde kan schatten. De leesplicht heeft er bij mij toe geleid dat ik boeken voor jaren links heb laten liggen.

    En nu… nu lees ik zo’n twee boeken per week! En dan tel ik nog niet eens het aantal keren dat ik Nijntje gaat naar de dierentuin lees voor het slapen gaan van mijn kleine zoontje! Nee serieus, ik lees nu echt twee boeken per week. Ik lees boeken die mij inspireren, boeken die mij een andere kijk op de wereld geven, boeken die mijn intellect stimuleren. En… ik heb het nodig!

    Deze boeken geven mij weer nieuwe energie. Ik wil continu geprikkeld worden, zodat ik doorga met de dingen die ik aan het doen ben. Het heeft me zelfs gestimuleerd om mijn eigen boek te schrijven.

    Het is nu vakantietijd. Rust lekker uit en geniet er van. Maar gebruik je tijd ook nuttig. Lees een inspirerend boek. Kijk eens in de boekenhoek. Heb jij een goed boek dat je wilt aanbevelen? Gebruik de comments hieronder.

  • De zomerhit van 2011!

    Het heeft vele dagen gekost. Terwijl de zon buiten scheen, zaten wij in de studio. De opname moest perfect zijn. En uiteindelijk is het gelukt. Met trots presenteer ik de ZOMERHIT VAN 2011:

    Neem Ontslag! zomerhit 2011

    🙂

    Nee, het heeft me precies 1 minuut tijd gekost. Het is een app voor de iPhone en het heet Songify. Je spreekt wat tekst in en het programma maakt er zelf een leuk liedje van. Leuk tijdverdrijf…

  • Niet gelukkig op je werk een luxe probleem?

    Niet gelukkig op je werk een luxe probleem?

    Het moment zal ik nooit vergeten. Ik werkte net een paar maanden in mijn eerste baan en moest op business trip naar Manila in de Filippijnen. Een geweldig avontuur natuurlijk voor zo’n jong broekie als ik! Met de taxi naar het vliegveld, ongelimiteerd croissantjes eten in de business lounge en vervolgens verwelkomd worden met champagne in de business class van de Boeing 747. Eenmaal aangekomen op de airport van Manila werd ik opgewacht door een chauffeur, strak in kostuum en met pet. Hij opende de deur van zijn grote limousine en ik stapte in. Wat voelde ik me een held!

    We reden door de stad naar het hotel. Op een gegeven moment stonden we voor een verkeerslicht. Nieuwsgierig keek ik door de geblindeerde ramen naar buiten. Ik zag een klein meisje staan op straat. Ze keek me met indringende ogen aan, hoewel ze me natuurlijk niet kon zien. “Wie zou die belangrijke persoon zijn?” dacht ze misschien. Achter haar zag ik waar ze woonde; een krotje… gemaakt van roestige golfplaten. Geen deuren, geen ramen. Ik kreeg meteen een brok in mijn keel. Wat een contrast! De taxi trok weer op en vervolgde zijn weg. Dit beeld is me tot op de dag vandaag altijd bij gebleven.

    En nog steeds denk ik er aan. Dankzij Neem Ontslag! kom ik in contact met vele mensen. Naast complimenten kreeg ik ook af en toe te horen dat mijn initiatief vooral een westers luxe probleem poogt op te lossen. Ik ben het daar lange tijd mee eens geweest. Denkend aan dat kleine meisje aan de andere kant van de wereld kon ik ook niet anders…

    Toch ben ik nu een andere mening toebedeeld.

    Ja, vanuit het perspectief van iemand die elke dag moet zien te overleven is dit absoluut een luxe probleem. Maar dat is wel het perspectief van iemand anders. Als jij een probleem hebt… dan is het JOUW probleem. Jij beoordeelt de omvang van jouw probleem aan de hand van je gevoelens en emoties. Iemand anders kan jouw probleem als een non-issue of een luxe probleem zien. Of, aan de andere kant van het spectrum, een ander kan jouw probleem misschien als een complete ramp zien, het einde van de wereld! Is dat relevant? Nee! Het is jouw probleem.

    Zo’n 30 jaar geleden zal men in Amerika overgewicht ook als een luxeprobleem gezien hebben. Er is zoveel eten aanwezig, obsesitas was simpelweg een gevolg van overvloed. Nu is obsesitas echter een heel groot ‘echt’ probleem geworden in Amerika. Sommige mensen kunnen zich amper bewegen en de ziektekosten van het land zijn torenhoog. Een gezondere populatie zou meer kansen hebben om Amerika uit het economische dal te trekken waar het zich nu in bevindt.

    Als jij niet gelukkig bent op je werk en jezelf elke dag met grote tegenzin naar kantoor sleept… dan heb je alles behalve een luxe probleem. Dan heb je een probleem dat steeds groter wordt. En dat kan je heel duur komen te staan…

    Een lichaam dat dag in dag uit stress ervaart heeft het zwaar te verduren. Stress hoeft niet alleen gerelateerd te zijn aan werkdruk, maar kan net zo goed veroorzaakt worden door verveling op het werk. Deze onderliggende stress is dat je je voortdurend in een omgeving begeeft waar je niet wilt zijn. Zonder dat je het door hebt, doet die stress zijn subtiele maar vernietigende werk. Veel mensen komen er te laat achter dat ze een burn-out of bore-out hebben. Daarnaast wordt deze stress weer afgereageerd op de partner, de kinderen, het verkeer, en noem maar op.

    Af en toe flinke stress in het leven kan geen kwaad. Sterker nog, het maakt je sterker. Net als met de motor in je auto. Als je af en toe flink in de toeren klimt, dan blijft je motor goed gesmeerd. Maar als je altijd in het rood op de toerenteller zit, dan zal dat de levensduur van je motor ernstig bekorten. En zo is het ook met het menselijk lichaam.

    Het is zeer gezond om je vaak te realiseren hoe goed je het wel niet hebt ten op zichte van mensen die het stukken minder hebben. Het zet jouw probleem in een ander daglicht… maar jouw probleem blijft hoe dan ook bestaan!

    Wat doe jij aan je ‘luxe’ probleem?

    foto: viewfinderview

  • Nieuwe categorie Lifestyle

    Na enige overpeinzing heb ik besloten wat meer van mijn privé leven te delen op deze website. Ik hecht grote waarde aan privacy in het algemeen, maar ik denk dat het belangrijk is om ook aan de bezoekers van deze website te laten zien hoe je leven er uit kan zien, als je eenmaal die grote stap naar vrijheid maakt in je leven.

    De artikelen die in deze nieuwe categorie genaamd Lifestyle gaan verschijnen zullen hopelijk inspirerend werken. Ik ben verre van een narcissus, maar wil wel graag voorbeelden en mogelijkheden laten zien uit mijn eigen leven. Hopelijk triggert dat iets in jou. Uiteraard ben je meer dan welkom om jouw commentaar en visie te geven in de comments onder elk artikel.

    Mijn vriendin Blanca en ik zijn beide zelfstandig ondernemer en de gelukkige ouders van een geweldig zoontje van 8 maanden. Wij werken voornamelijk van huis en hebben hem daarom ook altijd thuis gehad. Nu vonden we het echter tijd dat hij ook met andere kinderen kon spelen en leren. In het deel van Amsterdam waar wij wonen wordt gezegd dat de wachtlijst voor kinderopvang ongeveer anderhalf jaar is. Met andere woorden, je moet je een half jaar voor de conceptie al inschrijven wil je een plekje hebben! En om je kansen te verhogen moet je je inschrijven bij alle kinderdagverblijven.

    Met deze wijsheid in het achterhoofd ging ik twee weken geleden op pad, op zoek naar een kinderopvang die eventueel op termijn plaats zou hebben. Het zonnetje scheen en ik belde aan bij een kinderdagverblijf op 5 minuten lopen van ons huis. Ik werd warm ontvangen en kreeg direct een geweldige rondleiding. Wat een vrolijke boel daar. Toen ik vertelde dat wij als ouders flexibel zijn en dat het ons qua dagen van de week niet veel uit maakt… was direct de deal rond. Dankzij onze flexibiliteit kon zonder problemen ons mannetje geplaatst worden. Een paar dagen later was onze kleine al nieuwe vriendjes aan het maken!

    Deze gebeurtenis zette me aan het denken. Anderhalf jaar in onzekerheid afwachten versus mijn wandelingetje in de zon! Hebben wij geluk gehad? Being in the right place at the right time? Ja zeker, wij hebben geluk gehad. Maar wij hebben ook het geluk gehad om in te zien dat onze vrijheid en de daarbij behorende flexibiliteit zo belangrijk is voor ons.  Hoeveel makkelijker is het leven als je flexibel bent!